یعنی چه
این کلمه یک عبارت و فعل مضارع عربی است که از ترکیب «ترزق» (روزی میدهی) و «نی» (مرا / به من) ساخته شده است و به مفهوم تأمین نیازهای مادی و معنوی مخلوق توسط خداوند اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت تَرْزُقُنِي (tarzuqnī) با سکون راء، ضمه زاء، ضمه قاف و کسره نون است.
در جدول
کلمه ترزقنی در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای عباراتی چون «به من روزی میدهی» یا «مرا روزی میرسانی» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از افعالی مانند sustain و provide به همراه مفعول استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و در ساختار صرفی، فعل مضارع معلوم، مفرد مذکر مخاطب از ریشه (ر ز ق) به همراه نون وقایه و یاء متکلم وحدت است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن عباراتی همچون «مرا روزی میرسانی»، «روزیام را فراهم میکنی» و «به من برکت و نعمت میبخشی» هستند.
در قرآن
خود کلمه «ترزقنی» به این صورت دقیق در متن قرآن نیامده است، اما صورتهای دیگر آن مانند «تَرْزُقُ مَنْ تَشَاءُ» (به هر کس بخواهی روزی میدهی) در آیه ۲۷ سوره آلعمران مشهود است. بیشترین کاربرد این عبارت در ادعیه مأثور و مناجاتهای اسلامی است.
جمعبندی و توضیح کامل ترزقنی
واژه «ترزقنی» یک عبارت فعلی اصیل عربی از ریشه «ر ز ق» است که در فرهنگ اسلامی و ادبیات عرفانی فارسی کاربرد گستردهای دارد. این کلمه به معنای «تو به من روزی میدهی» بوده و مخاطب آن خداوند متعال است که به عنوان تنها منبع تأمینکننده نیازهای مادی و معنوی بندگان شناخته میشود.
از نظر زبانشناسی، ریشه کهن واژه رزق را برخی مأخوذ از کلمه پارسی میانه «روچیک» (به معنی روزی روزانه) میدانند که وارد زبان عربی شده و در قالب ساختارهای صرفی مجدداً به زبان فارسی بازگشته است. این عبارت در ادعیه و مناجاتها، نماد توکل کامل، برائت از قدرتهای مادی و مظهر اقرار به صفت رزاقیت پروردگار است.