یعنی چه
ترکیبی عامیانه و اتباعی در زبان فارسی است که برای اشاره به مجموعهای از بدهیها، وامها و استقراضهای پراکنده از منابع مختلف به کار میرود. کلمه «قوله» در این ترکیب معنای مستقلی ندارد و تنها برای تأکید و توسعه معنایی واژه «قرض» آمده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این اصطلاح عامیانه به صورت «قَرض وَ قُولِه» است که در گفتار روزمره واو عطف به صورت ضمه (o) شنیده میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این اصطلاح با شمارش دقیق حروف (با احتساب واو عطف)، ۸ حرف دارد.
به انگلیسی
برای اصطلاح عامیانه فارسی معادل دقیق یککلمهای وجود ندارد، اما عبارات فوق مفهوم تعهدات مالی پراکنده را میرسانند.
به عربی
در زبان عربی از ترکیب دیون متفرقه برای رساندن مفهوم بدهیهای گوناگون استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و معیاری که در زبان فارسی جایگزین این اصطلاح عامیانه میشوند شامل بدهی، وام و دیون هستند.
در قرآن
خود ترکیب عامیانه «قرض و قوله» در قرآن نیست، اما ریشه عربی آن یعنی «قرض» بارها (مانند آیه ۱۱ سوره حدید) در قالب تعبیر «قرضاً حسناً» به معنی وام نیکو و انفاق در راه خدا به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل قرض و قوله
اصطلاح «قرض و قوله» یکی از تعابیر اتباعی و عامیانه و بسیار پرکاربرد در زبان فارسی است. در این نوع ساختارها، کلمه اول (قرض) دارای معنای مستقل و ریشه عربی است، اما کلمه دوم (قوله) فاقد معنای انفرادی بوده و صرفاً جنبه تأکیدی، تقویتی و آهنگین دارد تا حجم و تنوع بدهیها را بزرگتر نشان دهد.
این واژه در فرهنگ عامه نمایانگر تعهدات مادی، فشار مالی روزمره و تلاش برای رفع نیازهای اقتصادی از طریق استقراضهای ریز و درشت از آشنایان یا منابع مختلف است. در ادبیات رسمی کمتر دیده میشود اما در بدنه زبان گفتاری مردم کاملاً جا افتاده است.
از نظر ریشهشناسی قرآنی، اگرچه کل اصطلاح صبغه عامیانه دارد، اما تکواژه قرض در متون دینی با رویکرد اخلاقی و تحت عنوان قرضالحسنه (وام بدون بهره و انفاق استعاری به خداوند) ستوده شده و نماد وفای به عهد و تعاون اجتماعی به شمار میرود.