یعنی چه
این عبارت یک ترکیب قیدی است که برای توصیف انجام دادن کارها با انگیزه بالا، اشتیاق فراوان و خرسندی عمیق قلبی به کار میرود. «شور» به معنای هیجان و غوغا و «شعف» به معنای شادمانی عمیق و خوشدلی است که ترکیب آنها اوج شادمانی فعال را نشان میدهد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب واژگانی به صورت bā šur o ša'af است. واژهٔ شعف با فتح شین و عین (شَعَف) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «با شور و شعف» دقیقاً از ۹ حرف تشکیل شده است و به عنوان پاسخ برای راهنماهایی نظیر «با شادی و هیجان فراوان» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم در زبان انگلیسی بسته به لحن متن میتوان از عبارات قیدی فوق استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی ترکیبهای متعددی برای رساندن معنای همزمان شور (حماس) و شعف (ابتهاج/سرور) وجود دارد. لازم به ذکر است واژه «شغف» با غین در عربی بیشتر به معنای عشق و اشتیاق قلبی مفرط به کار میرود.
به فارسی
معادلهای خالص و عبارات هممعنی فارسی آن شامل مواردی چون «با اشتیاق و هیجان»، «پرشور و هیجانزده»، «با خرسندی عمیق» و «دستافشان و پایکوبان» در متون ادبی است.
جمعبندی و توضیح کامل با شور و شعف
عبارت «با شور و شعف» یک ترکیب قیدی و عطفی زیبای زبان فارسی است که از دو جزء با ریشههای متفاوت ساخته شده است؛ «شور» ریشه اصیل فارسی و ایرانی دارد که نمایانگر غوغا، هیجان و حرارت درونی است، و «شعف» از ریشه عربی به معنی رسیدن محبت و شادی به پوسته و حجاب قلب اخذ شده است. ترکیب این دو واژه در کنار هم، حالتی از شادمانی فعال، پرانرژی و همراه با انگیزه بیرونی را توصیف میکند.
این اصطلاح در ادبیات رسمی و گفتارهای روزمره برای بیان اوج رضایت قلبی و اشتیاق در انجام یک کار یا استقبال از یک رویداد به کار میرود. اگرچه خود واژه «شعف» (با عین) در متن رسمی مصحف قرآن کریم وجود ندارد، اما از نظر مفهومی با واژگانی چون فرح، سرور و ابتهاج که به شادی مؤمنان اشاره دارند، همپوشانی عمیقی دارد.