یعنی چه
بنگ به گرد، صمغ یا معجون حاصل از کوبیدن برگها و سرشاخههای گلدار گیاه شاهدانه گفته میشود و حشیش صمغ غلیظ و فشردهشدهٔ این گیاه است که هر دو خاصیت مخدر و توهمزا دارند و برای تدخین یا خوردن استفاده میشوند.
تلفظ
واژهٔ بنگ با فتح باء (بَ) و سکون نون، و واژهٔ حشیش با فتح حاء (حَ) و کسر شین اول (شِ) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف میتواند خودِ عبارت «بنگ و حشیش» یا مترادفهای آن مانند چرس، منگ و شاهدانه باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مواد از واژههای کاملاً مشخص تخصصی و عمومی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه حشیش اصالتاً به معنی علف خشک است و بنج نیز صورت معرب واژه فارسی بنگ است.
به ترکی
در ترکی استانبولی واژه Esrar برای حشیش رایج است، در حالی که Haşhaş بیشتر به گیاه خشخاش (منبع تریاک) اشاره دارد.
نماد چیست
در ادبیات صوفیانه و قلندری قدیم، این واژهها گاه نماد بریدن از خلق، خلوت و خلسهٔ خیالی بودهاند؛ اما در ادبیات تعلیمی کلاسیک (مانند اشعار سعدی) و فرهنگ مدرن، نمادی از حماقت، غفلت ذهنی، زردرویی و آسیبهای اجتماعی-پزشکی به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل بنگ و حشیش
بنگ و حشیش دو واژه با ریشههای زبانی متفاوت اما کاربرد معنایی بسیار نزدیک هستند که هر دو به فرآوردههای مخدر و توهمزای حاصل از گیاه شاهدانه (Cannabis) اشاره دارند. بنگ واژهای اصیل و کهن با ریشه ایرانی (پهلوی و اوستایی) است که به گرد یا معجون حاصل از سرشاخههای این گیاه اطلاق میشده و بعدها به زبانهای دیگر نظیر عربی و اردو نیز راه یافته است. در مقابل، حشیش واژهای عربی است که در لغت به معنای گیاه یا علف خشک بوده و در اصطلاح به صمغ غلیظ و فشردهشده این گیاه گفته میشود.
این مواد مخدر در متون کهن فقهی و ادبی ایران تاریخچهای طولانی دارند. اگرچه نام آنها به طور صریح در قرآن کریم نیامده است، اما در فقه اسلامی تحت عنوان کلی «مسکرات» و مواد زیانآور برای عقل و بدن ممنوع و حرام شناخته میشوند. در ادبیات فارسی نیز رویکرد دوگانهای به آنها وجود داشته؛ از یک سو در اشعار قلندری به عنوان ابزاری برای بیخودی و خلسه به کار میرفته و از سوی دیگر در اشعار تعلیمی به عنوان مایهٔ زردرویی، دیوانگی و غفلت سرزنش شده است.