یعنی چه
لوشانه در زبان فارسی به کلام، رفتار یا لقمهای گفته میشود که بسیار چرب و شیرین، لذیذ و دلچسب باشد. این واژه در متون کهن علاوه بر جنبهٔ مثبت (لطافت و خوشبیانی)، در جنبهٔ منفی نیز به معنی چربزبانی، تملق و سخن فریبندهای است که برای جلب نظر و چاپلوسی به کار میرود.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت لُوشانِه تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه ۶ حرف دارد و معمولاً با راهنماهایی چون «چرب و شیرین»، «سخن دلفریب» یا «تملقآمیز» خواسته میشود.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در انگلیسی، بسته به بافت متن از کلماتی چون Flattery (چاپلوسی) یا Luscious (خوشطعم و شیرین) استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون خوشگفتار، شیرینسحن، لوسانه، لوشابه، چاپلوسی و فریبکاری زبانی است.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ زبانی ما نمادی دووجهی است؛ در وجه مثبت نماد خوشبیانی، مهربانی و دلربایی کلامی است و در وجه منفی، نماد ابزار فریب، تملق و رفتارهای چاپلوسانه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل لوشانه
واژهٔ «لوشانه» یکی از لغات اصیل، کهن و فصیح زبان فارسی است که در فرهنگهای لغت معتبری چون دهخدا با واژههای همریشهای مانند «لوسانه» و «لوشابه» پیوند خورده است. مفهوم اولیه و مادی آن به خوراک یا لقمهای چرب، شیرین و بسیار لذیذ اشاره دارد، اما در کاربرد استعاری و ادبی، بیشتر برای توصیف گفتار به کار میرود.
این کلمه در بافت ادبی حالتی دوگانه دارد؛ گاهی به سخنان دلنشین، شیرین و مجذوبکننده اشاره میکند که شنونده از شنیدن آن لذت میبرد، و گاهی به معنای چربزبانی، تملق و کلامی فریبنده است که صیاد روزگار برای جلب منفعت یا فریفتن دیگران از آن استفاده میکند. لوشانه کلمهای ششحرفی و با ریشهٔ کهن فارسی است که امروزه کمتر در محاورات روزمره شنیده میشود اما ارزش ادبی بالایی دارد.