مقروء یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل مقروء

واژه «مقروء» یک صفت مفعولی مشتق از ریشه عربی «ق ر ء» (قرأ) است که در اصل به معنای هر چیزی است که قرائت شده یا به زبان آورده شده باشد. این واژه در سیر تحول معنایی خود در زبان فارسی، علاوه بر معنای اصلی «خوانده‌شده»، کاربرد بسیار مهم دیگری نیز پیدا کرده است که همان «خوانا بودن» یا داشتن خطی واضح و روشن است؛ به طوری که خواندن آن برای مخاطب بدون دشواری ممکن باشد.

بررسی هم‌خانواده‌های این کلمه مانند قرائت، قاری و قرآن نشان‌دهنده اصالت و پیوند عمیق آن با مفاهیم مکتوب و شفاهی است. اگرچه خود این لفظ دقیقاً در متن قرآن کریم نیامده، اما بنیان معنایی آن که بر خواندن و آشکار ساختن کلام استوار است، در سراسر متون اصیل اسلامی و ادبیات فارسی جایگاه ویژه‌ای دارد و نقطه مقابل واژه‌هایی چون نامقروء یا ناخوانا محسوب می‌شود.