یعنی چه
واژه سوقیه (مؤنث سوقی) از ریشه عربی سوق به معنی بازار گرفته شده است. این کلمه در متون کهن به توده مردم و طبقه عامه (در برابر ملوک و خواص) اشاره دارد و کلام سوقیه به معنی سخن عامیانه، پیشپاافتاده و کوچه-بازاری است. همچنین در فقه و اقتصاد به معنی قیمت روز بازار (قیمت سوقیه) کاربرد دارد.
تلفظ
این واژه به صورت سُوقِیَّه تلفظ میشود که سین دارای ضمه، واو کشیده، قاف دارای کسره و یاء دارای تشدید و فتحه است.
در جدول
در مسابقات و جداول کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای این عبارت خودِ «اسم سوقیه» با ۸ حرف یا واژههایی نظیر بازاری و عامیانه است.
به انگلیسی
بسته به زمینه متن، در معنای کوچه-بازاری از واژه Vulgar یا Coarse و در مباحث اقتصادی از واژههای مرتبط با بازار استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل بازاری، عامی، رعیتی، کوچه-بازاری و پیشپاافتاده است.
در قرآن
واژه سوقیه یا سوقی به این شکل و با این معنای اجتماعی در قرآن وجود ندارد؛ تنها ریشه س-و-ق در کلمه سُوق (جمع ساق، به معنی ساق پا یا تنه درخت) در برخی آیات دیده میشود که ارتباطی با بازار ندارد.
نماد چیست
این کلمه نماد اسطورهای یا عرفانی خاصی ندارد و در ادبیات بیشتر به عنوان نماد و صفت برای گفتار غیرمهذب، فرودست و فرهنگ عامیانه در برابر فرهنگ رسمی و فاخر به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل اسم سوقیه
واژه سوقیه اصطلاحی با ریشه عربی است که از کلمه سوق به معنی بازار مشتق شده و در ادبیات فارسی و متون کهن کاربردهای متفاوتی داشته است. در وجه اول، این واژه به توده مردم، رعیت و طبقات عامه جامعه در تقابل با پادشاهان و خواص اشاره دارد. به مرور زمان، این کلمه بار معنایی فرهنگی و اجتماعی به خود گرفت و برای توصیف گفتار، رفتار یا کالاهای کمکیفیت، مبتذل و کوچه-بازاری استفاده شد.
از سوی دیگر، سوقیه در فقه و مباحث حقوقی-اقتصادی اسلامی کاربرد کاملاً متفاوتی دارد و به اصطلاح «قیمت سوقیه» برمیگردد که به معنی قیمت جاری و روز بازار است و در احکام خمس، زکات و معاملات به کار میرود. بنابراین، بسته به سیاق متن، این کلمه میتواند معنایی تحقیرآمیز (عامیانه و فرومایه) یا معنایی کاربردی و اقتصادی (متعلق به بازار) داشته باشد.