یعنی چه
واژه تشفیبخش به هر چیز یا عاملی اشاره دارد که مایه تسلی خاطر، التیام رنجهای روحی و فرونشستن سوز درون، خشم، حسرت یا کینه میشود و به انسان آرامش ذهنی و رضایت درونی میبخشد.
تلفظ
این کلمه صفت فاعلی مرکب است و به صورت تَشَفّیبَخش تلفظ میشود که در آن حرف ف دارای تشدید است.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، پاسخ مستقیم این کلمه خود واژه «تشفی بخش» با ۷ حرف است و برای کلمات هممعنی میتوان از تسلیبخش یا مسکن استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی، این واژه با کلماتی برابری میکند که مفهوم التیام دادن به دردهای احساسی، روحی و روانی را منتقل میسازند.
به فارسی
برابرهای فارسی و واژگان هممعنای آن شامل کلماتی مانند آرامشبخش، مایه دلگرمی، تسکیندهنده و مرهمآسا هستند که همگی حس سکون و آرامش را القا میکنند.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و استعارههای رایج، تشفیبخش به عنوان نمادی از مرهم نهادن بر زخمهای دل، باران بر زمین سوخته، یا آب روی آتش خشم و کینه شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل تشفی بخش
واژه «تشفیبخش» یک صفت فاعلی مرکب آمیخته از زبانهای عربی و فارسی است. بخش اول آن یعنی «تشفّی» مصدری از باب تفعل و ریشه «شفی» به معنی شفا یافتن، فرونشستن خشم و به دست آوردن آرامش پس از یک دوره رنج و مصیبت است. بخش دوم آن یعنی «بخش» نیز از بن مضارع فارسی بخشیدن (به معنای عطا کردن) گرفته شده است.
این واژه کاربرد بسیار زیبایی در متون ادبی، اخلاقی و روانشناختی دارد و بار معنایی آن کاملاً مثبت و التیامدهنده است. تشفیبخش معمولاً برای توصیف سخنان، رفتارها یا رویدادهایی به کار میرود که به یکباره التهاب درونی فرد را خاموش کرده و به قلب و ذهن او سکون میبخشند.
اگرچه این ترکیب به صورت عیناً در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفهوم عمیق آن یعنی شفا و آرامش دلها (شفاء لما فی الصدور) کاملاً در آموزههای دینی و قرآنی ریشه دارد و مفسران نیز برخی آیات را به همین حس فرونشستن سوز دل و کینه تعبیر کردهاند.