یعنی چه
انباح از نظر لغوی یک مصدر عربی از باب افعال است و به معنای تحریک کردن، برانگیختن و به بانگ آوردن سگ به کار میرود؛ به طوری که حیوان شروع به پارس کردن یا عوعو کردن کند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورتِ [إِنْباح] است که همزهٔ آن مکسور و نون ساکن خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای طراحان سؤال با راهنمای «به پارس واداشتن سگ» کاربرد دارد.
به عربی
این کلمه خود ریشهٔ عربی دارد و از ثلاثی مجرد «نَبَحَ» به معنی پارس کردن سگ مشتق شده و در باب افعال به معنی متعدی (به پارس واداشتن) تغییر یافته است.
به فارسی
معادل دقیق فارسی این واژه عباراتی چون «به بانگ آوردن سگ»، «تحریک کردن سگ به واقواق» و در متون کهن به معنی «بانگ زدن سگ» است.
در قرآن
خود کلمه «انباح» در متن قرآن کریم نیامده است؛ اما در آیه ۱۷۶ سوره اعراف، فعل «یلهث» برای توصیف نفسنفس زدن و حالتی شبیه به پارس کردن سگ در تمثیل بلعم باعورا به کار رفته است. همچنین نباید این واژه را با «أنباء» (خبرها) اشتباه گرفت.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات سنتی و متون کهن، ریشهٔ این واژه (مانند اصطلاح نباح الکلاب) کنایه و نمادی از غوغا و آشوب بیفایده، اعتراضات بیارزش افراد نادان و هیاهوی بدون پشتوانه است.
جمعبندی و توضیح کامل انباح
واژه «انباح» یک مصدر عربی از ریشه «ن ب ح» است که در زبان فارسی بیشتر در متون ادبی کهن، لغتنامهها و به عنوان یک کلمه کلیدی در جدولهای متقاطع کاربرد دارد. معنی دقیق آن اقدام به پارس واداشتن یا تحریک کردن سگ برای واقواق کردن است که ساختاری متعدی دارد و با اسم مصدرِ «نُباح» به معنی خودِ پارس کردن سگ تفاوت ظریفی در صرف زبان عربی دارد.
این کلمه در ادبیات فارسی نمادی از سر و صدای بیهوده، هیاهوی بیارزش و مخالفتهای جاهلانه تلقی میشود. در کاربردهای مذهبی و قرآنی نیز اگرچه خود کلمه مستقیماً ذکر نشده، اما مفهوم رفتاری سگ در سورههایی مانند اعراف با عبارات دیگر به تصویر کشیده شده است. شناخت این واژه به حل جدولهای کلمات متقاطع و درک بهتر متون کلاسیک کمک شیک میکند.