معنی
ورطه در لغت به معنای زمین پست، گودال، غرقاب و گرداب است. در مفهوم مجازی و کاربرد روزمره، به وضعیت یا موقعیت بسیار سخت، خطرناک و بحرانی گفته میشود که انسان در آن گرفتار شده و نجات یا خروج از آن به سختی امکانپذیر است.
یعنی چه
این واژه برای توصیف شرایطی به کار میرود که فرد در پی یک تصمیم اشتباه یا شرایط ناخواسته، به اعماق یک مشکل بزرگ (مانند ورطه هلاکت یا ورطه نابودی) سقوط میکند و هر چه بیشتر تلاش میکند، بیشتر فرو میرود.
تلفظ
واژه ورطه با فتح واو، سکون راء و فتح طاء تلفظ میشود که ریشه در زبان عربی دارد.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، طراحان معمولاً از کلماتی چون گرداب، پرتگاه، منجلاب، مهلکه یا جای خطرناک به عنوان راهنما استفاده میکنند که پاسخ آن واژه ۴ حرفی «ورطه» است.
به انگلیسی
بسته به اینکه منظور از ورطه بعد مادی آن (پرتگاه و گرداب) باشد یا بعد مجازی آن (گرفتاری شدید)، از معادلهای فوق در زبان انگلیسی استفاده میشود.
به فارسی
هرچند واژه ورطه ریشه عربی دارد و وامواژه محسوب میشود، اما در زبان فارسی با کلماتی چون گرداب، غرقاب، پرتگاه، مضیقه، مهلکه و لجنزار همپوشانی معنایی کامل دارد.
جمعبندی و توضیح کامل ورطه
واژه «ورطه» از ریشه عربی (و-ر-ط) به معنای درافکندن در گلولای یا هلاکت وارد زبان فارسی شده است. این واژه در ادبیات کلاسیک و معاصر فارسی نقشی نمادین دارد و نمایانگر وضعیتهای بحرانی، بنبستهای اخلاقی، و گرفتاریهای عمیقی است که دستوپا زدن بیشتر در آنها، موجب فرو رفتن بیشتر میشود. اگرچه این لفظ به صورت صریح در قرآن نیامده، اما در ترجمههای فارسی برای توصیف مفاهیمی چون سقوط و هلاکت به کار رفته است.
در کاربردهای عمومی و حل جدول، ورطه به عنوان یک کلمه چهار حرفی با مترادفهایی نظیر مهلکه، مغاک و منجلاب شناخته میشود. شناخت ابعاد مختلف این واژه به درک بهتر تعابیر کنایی و استعاری در متون ادبی و گفتارهای روزمره کمک شایانی میکند.