یعنی چه
این واژه در لغت به معنای کسی یا موجودی (مانند طوطی) است که شکر میجود و میخورد. در مفهوم مجازی و ادبی، به انسانهای خوشسخن، فصیح و معشوقی که لبها و گفتار شیرین دارد اشاره میکند.
تلفظ
این واژه از دو بخش «شکر» (شَ کَ ر) و «خا» (بن مضارع از خاییدن به معنی جویدن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند شکرخوار، طوطی یا شیرینگفتار را میتوانید با واژه ۵ حرفی شکرخا پاسخ دهید.
به انگلیسی
در ترجمه ادبی این واژه از ترکیباتی که به شیرینی کلام و فصاحت زبان اشاره دارند استفاده میشود. باید توجه داشت که برخی لغتنامههای آنلاین به اشتباه آن را با واژه شکر (سپاسگزاری) خلط کرده و Thank you معنی کردهاند که نادرست است.
در قرآن
واژه شکرخا در متن قرآن نیامده است؛ صرفاً ریشه عربی «شَکَرَ» به معنی سپاسگزاری در آیات متعدد قرآن به کار رفته که از نظر ریشهشناسی با واژه فارسی شکرخا متفاوت است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و اشعار شاعرانی چون حافظ و سعدی، شکرخا به عنوان نمادی برای طوطی خوشسخن و همچنین کنایهای برای توصیف کلام شیرین و فصیح یا معشوقِ خوشگفتار به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل شکرخا
واژه «شکرخا» یک ترکیب اصیل و شاعرانه در زبان فارسی است که از ادغام کلمه «شکر» و بن مضارع فعل خاییدن (به معنی جویدن) ساخته شده است. این واژه در وهله اول به موجودی اشاره دارد که شکر میخورد و در متون کهن معمولاً همنشین نام طوطی به عنوان پرندهای خوشخوان و شکردوست بوده است.
در سیر تطور زبان و به ویژه در ادبیات غنایی فارسی، شکرخا معنایی کنایی و بسیار لطیف به خود گرفته است. شاعران بزرگ از این کلمه برای توصیف سخنوران فصیح، آدمهای خوشزبان و همچنین لبهای شیرین و گفتار دلنشین معشوق استفاده کردهاند، به طوری که شنیدن سخن آنها به چشیدن طعم شیرین شکر تشبیه میشود.