یعنی چه
شفعاء جمع تکسیر کلمه «شفیع» است و به کسانی گفته میشود که میانجیگری میکنند و با همراه شدن و ضمیمه شدن به شخص دیگر، برای او نزد مقام بالاتر درخواست بخشش، کمک یا شفاعت مینمایند.
تنزّه/تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت شُفَعاء (با ضمه روی شین و فتحه روی فاء و عین) است که در زبان فارسی معمولاً همزه پایانی آن تلفظ نمیشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه ۵ حرفی به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «شفیعان»، «پامردان» یا «میانجیگران» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، بیشتر از کلمه Intercessors برای شفاعتکنندگان مذهبی و Mediators برای واسطهها استفاده میشود.
به عربی
این کلمه اصالتاً عربی و جمع تکسیر از ریشه (ش ف ع) است که مفرد آن شفیع یا شافع میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل شفیعان، خواهشگران، واسطهها و اصطلاح قدیمیتر «پامردان» (به معنی واسطههای خیر و میانجیان) است.
در قرآن
واژه «شفعاء» دقیقاً ۴ بار در قرآن کریم (سوره اعراف آیه ۵۳، انعام آیه ۹۴، یونس آیه ۱۸ و روم آیه ۱۳) به کار رفته است. در این آیات به این نکته اشاره شده که در روز قیامت، بتها یا شرکایی که کافران به عنوان شفیعان خود میپنداشتند، هیچ کارایی و اذن شفاعتی ندارند.
جمعبندی و توضیح کامل شفعاء
واژه شفعاء یک کلمه اصیل عربی از ریشه «ش-ف-ع» به معنی جفت کردن و همراه شدن است. در ادبیات دینی و زبانشناسی، این واژه به عنوان جمع تکسیر «شفیع» شناخته میشود و دلالت بر کسانی دارد که برای کمک، میانجیگری یا طلب آمرزش، به فرد دیگری میپیوندند تا نزد یک مقام بالاتر (مانند پیشگاه الهی) واسطه شوند.
در فرهنگ اسلامی و متن قرآن کریم، این واژه ۴ بار تکرار شده و ساختار کلامی آن بر این حقیقت تأکید دارد که شفاعتِ واقعی در روز جزا تنها به اذن و اراده خداوند امکانپذیر است و شفیعان ساختگی یا بتها هیچ قدرتی در آن روز نخواهند داشت. در کاربردهای عمومی و جدول کلمات نیز این واژه ۵ حرفی همواره با مفاهیمی چون پامردی، وساطت و خواهشگری پیوند خورده است.