یعنی چه
این واژه فعل امر جمع در زبان عربی است و به معنای اختیار کردن سبک زندگی ساده، خشن و بیپیرایه، دوری از تنپروری و تجملگرایی، و کسب صلابت و ورزیدگی جسمی و روحی است. همچنین در لغت به معنای قوت گرفتن جسمی فرد ضعیف یا بهبود یافتن بیمار نیز به کار رفته است.
تلفظ
این کلمه به صورت تَمَعْدَدُوا (تَ مَ عْ دَ دُ وا) تلفظ میشود که فعل امر جمع مخاطب از باب تفعل (تمعدد) است.
در جدول
در پاسخ به سؤالاتی نظیر «مانند قوم معد زندگی کردن» یا «سختزیستی اختیار کردن در جدول»، پاسخ دقیق ۷ حرفی خودِ واژهٔ «تمعددوا» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عباراتی که به سختکوشی، مقاومت و دوری از رفاه اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود اصالتاً عربی است و با افعالی که بر زهد، قناعت و تحمل سختیهای زندگی بیابانی دلالت دارند هممعنی است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه عبارتند از: به سختی خو گرفتن، زاهدانه زیستن، سازگاری با سختیهای روزگار، و بازگشت به زندگی اصیل و بیپیرایه.
در قرآن
کلمهٔ «تمعددوا» یک واژهٔ قرآنی نیست و در متن مصحف شریف وجود ندارد؛ بلکه شهرت و کاربرد اصلی آن در متون حدیثی و روایات کهن عربی (مانند کلام معروف «تَمَعْدَدُوا وَاخْشَوْشِنُوا») است.
جمعبندی و توضیح کامل تمعددوا
واژهٔ «تمعددوا» یک فعل امر عربی مأخوذ از نام «مَعَدّ بن عَدنان» (از اجداد قبایل عرب عدنانی و پیامبر اسلام) است. از آنجا که قبیلهٔ معد به شجاعت، زندگی سرسختانه در بیابان و دوری از نازپروردگی و تجملات شهرت داشتند، این فعل در ادبیات عرب ساختار یافت تا معنای «مانند مردم معد زندگی کردن» را برساند. این اصطلاح مذهبی و تاریخی نمادی از زهد، مقاومت، صلابت و مبارزه با رفاهزدگی است.
شهرت اصلی این واژه به دلیل کاربرد آن در روایات کهن است، جایی که در کنار واژه «اخشوشنوا» به کار رفته تا انسانها را به آمادگی جسمی و روحی در برابر سختیهای روزگار و دوری از تنپروری دعوت کند. این مفهوم همچنین به قوت گرفتن افراد ضعیف یا بازگشت سلامت به بدن نیز اشاره دارد که نشاندهندهٔ پیوند میان سختزیستی و تکامل نیروی جسمانی است.