یعنی چه
صمغ الانجدان مادهای شیرهمانند (اصطلاحاً صمغ رزین) است که از تیغ زدن ریشه یا ساقه گیاهان جنس انجدان (Ferula) به ویژه گیاه آنغوزه ترشح میشود. این ماده بوی بسیار تند، نافذ و طعم تلخی دارد و در طب سنتی و داروسازی از آن استفاده میشود.
تلفظ
این ترکیب به صورت ضمه روی غین (در حالت اضافه) و فتحه روی الف و سکون نون و ضمه جیم قرائت میشود: صَمْغُ الْأَنْجُدَان.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت بر اساس تعداد حروف میتواند خودِ «صمغ الانجدان» (۱۱ حرف) یا معادلهای مشهور آن مانند «آنغوزه» و «حلتیت» باشد.
به انگلیسی
در منابع علمی و تجاری بینالمللی، این صمغ را به واسطه گیاه منشأ آن Asafoetida یا Gum resin of Ferula مینامند.
به عربی
در متون طب سنتی عربی و اصطلاحات لغوی به آن صمغ الأنجدان یا الحلتیت (به ویژه برای نوع بدبوی آن) میگویند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این ترکیب واژگانی، «آنغوزه»، «شیره انگدان» و «انگزد» نام دارند که در اقصی نقاط ایران با این نامها شناخته میشود.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و باورهای سنتی، صمغ الانجدان (به ویژه نوع تند و بدبوی آن) به دلیل رایحه بسیار قوی و نافذی که دارد، به عنوان نمادی برای دفع چشمزخم، طرد انرژیهای منفی و شیاطین و همچنین فراری دادن حشرات موذی به کار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل صمغ الانجدان
صمغ الانجدان در واقع همان صمغ گیاهی معروف «آنغوزه» یا «حلتیت» است که از گیاهانی از تیره چتریان و جنس Ferula به دست میآید. این ماده با تیغ زدن بیخ و ریشه گیاه انجدان استخراج شده و پس از مجاورت با هوا سفت میشود. این صمغ به دلیل داشتن ترکیبات گوگردی، بوی متمایز و بسیار تندی دارد.
در طب سنتی ایرانی، یونانی و آیورودا، صمغ الانجدان به عنوان دارویی با طبع گرم و خشک شناخته میشود که خواص ضد نفخ، ضد اسپاسم و محرک دستگاه گوارش دارد. واژه انجدان خود معرب کلمه پارسی میانه «انگدان» است و این ترکیب کاربرد زیادی در متون کهن پزشکی و داروسازی اسلامی داشته است.