یعنی چه
این واژه یک اصطلاح کنایهای و صفت مرکب در زبان فارسی است. در مفهوم عامیانه و ادبی، به کسی اشاره دارد که در خرج کردن، هدیه دادن یا انفاق مال به دیگران سختگیری نمیکند و با خشنودی و بزرگواری، گشادهدستی نشان میدهد.
متضاد
واژههایی که مفهوم بخل، خست و امساک در بخشش را میرسانند، به عنوان متضاد این کلمه شناخته میشوند.
تلفظ
تلفظ این صفت مرکب به صورت «دست و دِلباز» است که از پیوند دو جزء دست و دل به همراه پسوند باز تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف خواستهشده، واژه اصلی ۹ حرفی است و عباراتی چون سخی، کریم و گشادهدست نیز به عنوان پاسخهای جایگزین کاربرد دارند.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی برای انتقال این مفهوم واژه Generous است.
به عربی
در زبان عربی اصطلاحات متعددی برای گشادهدستی وجود دارد که سخی و کریم از دقیقترین معادلها هستند.
به ترکی
در ترکی استانبولی اصطلاح Eli açık دقیقاً همان ساختار کنایی دستباز یا دستودلباز را در زبان فارسی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل دست و دلباز
واژه «دست و دلباز» یکی از اصطلاحات اصیل، کنایی و مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب اندامهای «دست» (مظهر عمل و بخشش) و «دل» (مظهر رضا و تمایل درونی) به همراه صفت «باز» ساخته شده است. این اصطلاح در فرهنگ عامه و ادبیات کلاسیک ما به شخصی اطلاق میشود که بدون بخل، خست یا چشمداشت، از دارایی و مال خود به نفع دیگران میگذرد. در حقیقت، باز بودن دست کنایه از اقدام به انفاق و باز بودن دل کنایه از بلندنظری و خشنودی قلب هنگام بخشش است.
در فرهنگ اسلامی و ایرانی، مفاهیم همراستا با این واژه مانند جود، کرم و انفاق جایگاه بسیار والایی دارند؛ به طوری که در متون دینی نظیر آیه ۶۴ سوره مائده، گشادهدستی خداوند با تعبیر کنایی مشابهی («بل یداه مبسوطتان» یعنی بلکه هر دو دست او گشاده است) توصیف شده است. این صفت در ادبیات نمادین ایران با عناصری همچون باران، دریا و شخصیت تاریخی حاتم طایی پیوند خورده و همواره به عنوان یک فضیلت اخلاقی ستایش شده است.