یعنی چه
این واژه به هر چیزی اشاره دارد که پیشتر در متن یا سخن به میان آمده، نامش برده شده یا مورد اشاره قرار گرفته باشد. در گذشته گاهی به معنای معروف و زبانزد نیز کاربرد داشته است.
مترادف
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [zekr shodeh] است که از دو بخش «ذِکر» (با سکون کاف و راء) و «شُده» تشکیل میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «ذکر شده» دقیقاً ۶ حرف دارد. واژههای معادل آن مانند «مذکور» یا «مزبور» نیز به عنوان جایگزینهای پرکاربرد ۵ حرفی شناخته میشوند.
به انگلیسی
به عربی
به فارسی
برگردان و معادلهای خالصتر فارسی این ترکیب شامل واژههایی چون «یادشده»، «نامبرده»، «پیشگفته» و «منویس» یا «مندرج» در متن است.
جمعبندی و توضیح کامل ذکر شده
عبارت «ذکر شده» یک ترکیب وصفی مفعولی (صفت مفعولی) در زبان فارسی است. این ترکیب از دو واژه ساختار یافته است: بخش اول آن یعنی «ذِکر» ریشهای عربی (ذ-ک-ر) به معنای یاد کردن، به خاطر سپردن یا به زبان آوردن دارد؛ و بخش دوم آن یعنی «شده» از مصدر فارسی «شدن» برآمده است. این واژه در متون رسمی، حقوقی، نگارشهای اداری و علمی برای ارجاع به مفاهیم، اشخاص یا موضوعاتی که قبلاً به آنها پرداخت شده، کاربرد بسیار فراوانی دارد.
اگرچه خود ترکیب فارسی «ذکر شده» به این شکل در قرآن وجود ندارد، اما مفهوم مفعولی آن از همین ریشه بارها استفاده شده است؛ برای نمونه واژه «مَذْکُوراً» در آیه اول سوره انسان به معنی چیزی قابل ذکر یا یادشده آمده است. به طور کلی، این عبارت به عنوان یک صفت بیانی، فاقد نماد تصویری یا اسطورهای خاص بوده و نقشی کاملاً کاربردی و ارجاعی در زبان ایفا میکند.