معنی
واژه «یمیت» از ریشه «موت» و باب افعال (إماتة) است که به معنای سلب حیات و بخشیدن مرگ به موجودات زنده توسط پروردگار به کار میرود.
یعنی چه
این کلمه به عنوان یک اصطلاح اعتقادی و قرآنی، بیانگر قدرت مطلقه الهی در پایان دادن به زندگی دنیوی موجودات است و معمولاً در مقابل فعل «یحیی» (زنده میکند) قرار میگیرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با ضمه روی حرف یاء، کسره روی حرف میم و سکون در پایان به صورت «یُمِیت» است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «میمیراند» یا «جان میگیرد در زبان عربی» کلمه ۴ حرفی «یمیت» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این فعل به صورت عبارات ترکیبی که نشاندهنده عامل مرگ بودن است ترجمه میشود.
به عربی
از آنجا که واژه اصالتاً عربی است، مترادفهای همزبان آن افعالی چون یهلک و عباراتی مانند سلب الحیاة هستند.
به فارسی
معادل دقیق زمان حال ساده و استمراری این فعل در زبان فارسی، کلمه «میمیراند» یا عبارت «مرگ میبخشد» است.
جمعبندی و توضیح کامل یمیت
کلمه «یمیت» یک فعل مضارع از ریشه ثلاثی مجرد «م و ت» است که با رفتن به باب افعال، معنای متعدی (متعدی به مفعول) پیدا کرده و به صورت «میمیراند» ترجمه میشود. این واژه اگرچه اصالتی عربی دارد، اما به واسطه حضور گسترده در آیات قرآن کریم، ادعیه مأثوره و متون مذهبی، جایگاه کاملاً شناختهشدهای در ادبیات و زبان فارسی پیدا کرده است.
در فرهنگ و آموزههای اسلامی، این کلمه معمولاً به صورت جفت و همراه با فعل «یحیی» (زنده میکند) به کار میرود تا نشاندهنده چرخه کامل حیات و مرگ و حاکمیت مطلق خداوند بر جهان آفرینش باشد؛ همانطور که در آیه ۶۸ سوره غافر آمده است: «هُوَ الَّذِی یُحْیِی وَیُمِیتُ» (اوست که زنده میکند و میمیراند).
بنابراین، این کلمه در ساختار زبان فارسی یک وامواژه پرکاربرد در حوزه متون کلاسیک، عرفانی و مذهبی به شمار میرود و همخانوادههای شناختهشدهای همچون مَوت، مَیِّت، مُمیت و اموات دارد که همگی مفهوم نیستی و پایان زندگی مادی را در خود دارند.