یعنی چه
«بری» از ریشه عربی بَرّ به معنای خشکی، بیابان یا صحرا است و «بحری» از ریشه بَحْر به معنای دریا و اقیانوس. ترکیب این دو با هم به موجودات، مسیرها یا پدیدههایی اشاره دارد که متعلق به دو قلمرو زمین و آب هستند و کنایه از تمام جهان مادی و سراسر کائنات دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح کلمه به صورت بَرّی (با تشدید راء و فتح باء) و بَحْری (با سکون حاء و فتح باء) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمهای ۸ حرفی است که به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «زمینی و دریایی»، «تمام موجودات عالم» یا «تر و خشک» به کار میرود.
به انگلیسی
برای واژه بری معادلهای Terrestrial یا Land-based و برای واژه بحری معادلهای Marine ،Maritime یا Naval استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح کاملاً ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به همین صورت با یاء نسبت برای توصیف صفتهای زمینی و دریایی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای خالص فارسی این ترکیب، «زمینی و دریایی»، «خاکی و آبی» یا «خشکی و دریا» است که لزوماً اشاره به محیط زیست موجودات یا قلمروهای جغرافیایی دارد.
در قرآن
اگرچه خود صفت ترکیبی «بری و بحری» در قرآن نیامده، اما ریشههای آن به صورت «البَرّ و البَحْر» بارها ذکر شده است؛ مانند آیه ۴۱ سوره روم: «ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ» که به آشکار شدن فساد در خشکی و دریا اشاره دارد و یا در سوره مائده آیه ۹۶ که احکام صید را به صید البحر و صید البر تقسیم میکند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، این ترکیب نماد تمامیت جهان مادی و کلنگری است؛ چنانکه نظامی میگوید: «بحر و بر هر دو زیر فرمانش / بری و بحری آفرینخوانش». همچنین در اصطلاحات نظامی و راهبردی، «بری» نماد ارتش و قدرت نیروی زمینی و «بحری» نماد نیروی دریایی و حاکمیت بر آبها به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بری و بحری
اصطلاح «بری و بحری» یک جفت واژه تقابلی با ریشه عربی است که از دو صفت نسبی «بَرّی» (منسوب به خشکی و زمین) و «بَحْری» (منسوب به دریا و آب) تشکیل شده است. این ترکیب در زبان فارسی فراتر از معنای لغوی خود رفته و در متون کهن مذهبی، عرفانی و ادبی به عنوان مجاز یا کنایه از «تمام کائنات»، «کل سراسر گیتی» و «همه موجودات آفریدهشده» به کار میرود.
از منظر زیستشناختی و جغرافیایی قدیم، این دو واژه حیات مادی را به دو بخش بزرگ موجودات خشکیزی و آبزی تقسیم میکردهاند. تقابل این دو مفهوم در کنار یکدیگر، نمادی از یکپارچگی عناصر طبیعت و نظام آفرینش است که نظیر آن را در عبارات اصیلی مثل «تر و خشک» یا «بحر و بر» نیز میتوان دید.
امروزه علاوه بر کاربردهای ادبی، این اصطلاح در متون حقوقی، تاریخی و نظامی نیز به چشم میخورد؛ جایی که تفکیک میان قوانین، حقوق، مسیرهای تجارتی یا نیروهای مسلح زمینی (بری) و نیروهای ناوگان دریایی (بحری) اهمیت پیدا میکند.