یعنی چه
سبیلین کلمهای عربی و تثنیه (دوگانه) واژه «سبیل» است. این واژه در اصطلاح فقهی و حقوق اسلامی به طور مشخص به دو مجرای طبیعی خروج ادرار و مدفوع (مجرای پیشین و پسین) در بدن انسان اشاره دارد و احکام طهارت و مبطلات وضو به آن وابسته است.
تلفظ
این واژه به صورت سَبِیلَیْن تلفظ میشود که فتحه روی سین و باء، سکون روی یاء اول، کسره زیر لام و فتحه روی یاء دوم قرار دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنمای «دو راه در فقه» یا «مجرای پیشین و پسین» با ۶ حرف کاربرد دارد.
به انگلیسی
در بافت آناتومیک و فقهی از عبارت the two passages یا outlets و در معنای لغوی عمومی از two paths استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای معنای لغوی عبارت İki yol (دو راه) به کار میرود و در متون فقهی عثمانی و اسلامی نیز به همین صورت یا عیناً «سبیلین» استفاده شده است.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی این واژه در متون عمومی «دو راه» یا «دو مسیر» است، اما در زبان فقهی فارسی به عنوان یک اصطلاح برای «دو مجرای دفع فضولات بدن» شناخته میشود.
نماد چیست
این کلمه در کتب تشریحی و فقهی نماد مادی خاصی ندارد و صرفاً اصطلاحی ساختاری است. با این حال، در برخی تحلیلهای تاویلی و عرفانی، به تقابل و انتخاب میان دو مسیر (حق و باطل یا هدایت و گمراهی) اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل سبیلین
واژه سبیلین از ریشه عربی «س ب ل» گرفته شده و صورت مثنی یا دوتایی کلمه «سبیل» است که در معنای نخستین و لغوی خود به معنای «دو راه» یا «دو مسیر» به کار میرود. اگرچه مفرد این کلمه (سبیل) و جمع آن (سبل) در قرآن کریم مکرراً استفاده شده، اما خود صورت تثنیه «سبیلین» در متن قرآن نیامده است و بیشتر در متون نحوی و تفسیری دیده میشود.
کاربرد اصلی و شهرت این واژه در زبان فارسی، مربوط به اصطلاحات فقهی و حقوق اسلامی است. در احکام طهارت، سبیلین به عنوان یک نام علمی و محترمانه برای اشاره به «دو مجرای خروج ادرار و مدفوع» در بدن انسان استفاده میشود و معیار بسیاری از احکام مربوط به نجاسات، وضو و غسل قرار میگیرد.