یعنی چه
این واژه در لغتنامه دهخدا به زنی تعبیر شده که پستانهای گرد و انارمانند دارد (نارپستان). در تفسیری دیگر از متون پهلوی، به معنای غیرمادی، مجرد و روحانی در مقابل واژه تنور (جسمانی) آمده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت نارْوَر است که از ترکیب واژه نار (انار) یا پیشوند نفی نا به همراه پسوند دارندگی ور تشکیل میشود.
در جدول
این کلمه پنجحرفی در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً با راهنمای توصیف زیبایی اندام در متون کهن یا مفهوم مجرد پهلوی طراحی میشود.
به انگلیسی
بسته به اینکه کدام ریشهشناسی و معنا مد نظر باشد، معادلهای انگلیسی آن کاملاً متفاوت خواهد بود.
به عربی
این واژه در زبان عربی معادل یککلمهای دقیقی ندارد و باید به صورت توصیفی یا بر اساس مفهوم انتزاعی آن برگردانده شود.
به فارسی
در بازگردانی به فارسی روان معاصر، میتوان آن را با توجه به سیاق متن به کلماتی چون خوشقامت، دارنده اندام اناری، یا امر روحانی و مجرد ترجمه کرد.
نماد چیست
این واژه نماد رسمی یا اساطیری ثبتشدهای ندارد، اما در اشعار کهن نمادی از ظرافتهای مادی و در متون فلسفی قدیم مظهر وارستگی از تن است.
جمعبندی و توضیح کامل نارور
واژه «نارور» از جمله کلمات بسیار نادر، کهن و منسوخ در زبان فارسی است که در فرهنگهای معاصری مانند معین و عمید جایگاهی ندارد. با این حال، در فرهنگ دهخدا با نگاهی به ساختار ترکیبی «نار» (انار) و پسوند دارندگی «ور»، به معنای زنی با ویژگیهای خاص جسمانی و اندام برجسته توصیف شده است.
از سوی دیگر، بررسیهای ریشهشناختی در متون فارسی میانه و پهلوی احتمال دیگری را مطرح میکنند؛ اینکه «نا» حرف نفی و «ور» پسوند دارندگی تن باشد و در تقابل با واژه «تنور» (تنومند و جسمانی)، به معنای امر مجرد، روحانی و غیرجسمانی به کار رفته باشد.
در مجموع، این واژه امروزه هیچگونه کاربرد زندهای در محاورات یا ادبیات معاصر ندارد و تنها به عنوان یک مدخل تاریخی و تخصصی در لغتنامههای کلاسیک یا به عنوان پاسخ در جدولهای کلمات متقاطع مورد توجه قرار میگیرد.