یعنی چه
این عبارت به معنای عاقبت تلخ، شوم بودن آخر کار و عاقبتبهخیر نشدن یک فرد، جریان یا کار است. واژهای کلاسیک و اخلاقی است که برای هشدار درباره پیامد اعمال نادرست استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ مصطلح این ترکیب واژگانی به صورت [badi-ye saranjām] است.
در جدول
در مسابقات شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، پاسخ اصلی خود «بدی سرانجام» با ۱۰ حرف است و واژههای مشابهی چون بدفرجامی و بدعاقبتی نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن از عباراتی که به عاقبت نامطلوب یا طالع شوم اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان و ادبیات عرب، این مفهوم معمولاً با اضافهشدن کلمه «سوء» یا با استفاده از افعال ذم بیان میشود.
در قرآن
خود عبارت فارسی «بدی سرانجام» در قرآن نیست، اما مفهوم مستقیم آن بارها به کار رفته است؛ مانند آیه ۲۵ سوره رعد: «...وَلَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ» (لعنت برای آنهاست و بدی سرانجام و عاقبت بد آن سرا از آنِ آنهاست).
جمعبندی و توضیح کامل بدی سرانجام
عبارت «بدی سرانجام» یک ترکیب وصفی یا اضافه کاملاً پارسی است که از دو جزء «بدی» (ریشه پهلوی) و «سرانجام» (سر + انجام) تشکیل شده است. این اصطلاح در ادبیات مکتوب، متون اخلاقی و عرفانی به عنوان نمادی از پیامد گناه، ظلم یا انتخابهای نادرست انسان به کار میرود و نشاندهنده قانون کلی مکافات عمل است.
اگرچه عین این واژه در متون دینیِ عربی وجود ندارد، اما برگردان مفاهیم قرآنی برجستهای چون سوءالدار و بئسالمصیر در ترجمههای کهن و معاصر فارسی است. در فرهنگ عامه و ادبیات، پدیدههایی همچون غروب سیاه یا خزان ناگهانی به عنوان نمادهای استعاری این واژه شناخته میشوند.