یعنی چه
عبارت «مورد اشاره» به معنای موضوع، مطلب، شیء یا شخصی است که قبلاً در سخن یا متن به آن ارجاع داده شده، نامش برده شده یا مورد توجه و ارزیابی قرار گرفته است. این ترکیب معمولاً در متون رسمی، اداری و علمی برای جلوگیری از تکرار مجدد یک اسم طولانی به کار میرود و خواننده را به بخشهای قبلی متن ارجاع میدهد.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه تشکیل شده و به صورت [مُوْ رِ دِ اِ شـا رِ] تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، برای این مفهوم واژههایی نظیر مذکور، یادشده، نامبرده و مشارالیه پذیرفته است. خود ترکیب «مورد اشاره» دقیقاً دارای ۹ حرف است.
به انگلیسی
در متون حقوقی، نگارش آکادمیک و مکاتبات اداری انگلیسی از این معادلها برای ارجاع به موضوع قبلی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح «المشار إلیه» دقیقترین برگردان ساختاری و معنایی برای این عبارت است.
به فارسی
به جای این ترکیب عربیمبنا، در زبان فارسی فصیح و سره میتوان از تعابیری همچون «یادشده»، «نامبرده» یا «موضوع مورد نظر» استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل مورد اشاره
عبارت «مورد اشاره» یک صفت مرکب یا ترکیب وصفی کاربردی در زبان فارسی رسمی و اداری است که از دو واژه با ریشههای عربی («مورد» از ریشه و-ر-د و «اشاره» از ریشه ش-و-ر) ساخته شده است. این اصطلاح نقشی کلیدی در حفظ انسجام متن و هدایت ذهن مخاطب به گزارهها یا اشیایی دارد که پیشتر در فضای متن یا گفتگو معرفی شدهاند.
اگرچه خود این ترکیب به صورت لفظی در متن قرآن کریم نیامده است، اما مبانی دستوری و ریشهای آن مانند فعل «فَأَشَارَتْ» در زبان عربی و ادبیات دینی به وفور برای دلالت بر مقصود به کار رفته است. در دنیای نگارش، نماد تصویری این عبارت اغلب انگشت اشاره یا پیکانهای راهنما است.
استفاده صحیح از این عبارت به روان شدن متن و جلوگیری از تکرار مکرر کلمات کمک شایانی میکند و معادلهای دقیق آن در زبانهای انگلیسی و عربی نشاندهنده اهمیت ساختار ارجاعی در تمام زبانهای زنده دنیاست.