یعنی چه
جوع کلبی در طب سنتی و لغت به عارضه و بیماریای گفته میشود که در آن فرد مبتلا، با وجود مصرف غذا، احساس سیری نمیکند و دچار اشتهای مفرط، بیحد و حصر و حرص شدید به بلعیدن غذا میشود؛ به طوری که معده پر میشود اما احساس گرسنگی همچنان باقی است.
تلفظ
این ترکیب به صورت «جُوعِ کَلْبی» تلفظ میشود که از دو واژه عربی جُوع (گرسنگی) و کَلب (سگ) شکل گرفته است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی چون جوع کلبی به عنوان پاسخ گرسنگی بیمارگونه یا اشتها و حرص مفرط شناخته میشود.
به انگلیسی
در علم پزشکی مدرن و زبان انگلیسی، این حالت نزدیک به اختلالات اشتها مانند بولیمیا یا هایپرفاژیا توصیف میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن شامل اشتهای مفرط، پرخوری مرضی، گرسنگی سیریناپذیر و آزِ شکم است.
در قرآن
عین ترکیب «جوع کلبی» در قرآن کریم نیامده است. با این حال واژه «جوع» به معنی گرسنگی (مانند آیه ۱۱۲ سوره نحل) و واژه «کلب» به معنی سگ (مانند داستان اصحاب کهف) به صورت جداگانه کار رفتهاند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و فرهنگ عامه، جوع کلبی نماد انسانهای حریص، دنیاپرست و کسانی است که هرچقدر از مادیات بهرهمند میشوند، باز هم طمع دارند و سیر نمیشوند.
جمعبندی و توضیح کامل جوع کلبی
واژه «جوع کلبی» یا جوعالکلب یک اصطلاح پزشکی-لغوی کهن در طب سنتی اسلامی است که به معنای تحتاللفظی «گرسنگی سگمانند» اشاره دارد. این واژه توصیفکننده یک بیماری یا اختلال اشتها است که در آن فرد مبتلا با وجود خوردن غذای کافی، هرگز احساس سیری نمیکند و مدام در پی بلعیدن غذا است.
در حوزه ادبیات و اخلاق، این اصطلاح از قالب پزشکی خود فراتر رفته و به عنوان استعارهای برای انسانهای طماع، دنیاطلب و حریص به کار میرود؛ کسانی که ولع مادی آنها هیچگاه فروکش نمیکند. در روانپزشکی امروز، این حالت را میتوان با اختلالاتی نظیر بولیمیا (پراشتهایی روانی) یا هایپرفاژیا مقایسه کرد.