یعنی چه
در زبان فارسی، این ترکیب وصفی و اضافی به معنی صدا، فریاد یا آواز بلند پرندگان است. در متون کهن و ادبی، این عبارت بیشتر به آواز خروس یا مرغ سحرگاهی در آستانهٔ صبح اشاره دارد که نویدبخش پایان شب و آغاز روشنایی است.
در جدول
پاسخ دقیق و مستقیم برای این مدخل در جدولهای کلمات متقاطع، خود واژهٔ «بانگ مرغ» با ۷ حرف است. همچنین عبارات هممعنی مانند «بانگ خروس» نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، اگر منظور مطلقِ صدای پرندگان باشد از Bird's cry یا Bird call استفاده میشود و اگر منظور آواز سحرگاهی خروس باشد، واژهٔ Cockcrow معادل دقیق آن است.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به آواز عام پرندگان ترکیبات «صیاح الطیر» یا «صوت العصفور» به کار میرود. همچنین مفهوم «منطق الطیر» در قرآن (آیه ۱۶ سوره نمل) به زبان و آواز پرندگان اشاره دارد.
به فارسی
مترادفهای اصیل و عبارات جایگزین فارسی برای این ترکیب شامل آواز مرغ، صدای پرنده، بانگ سحرگاهی و خروش خروس است که همگی دلالت بر صدا و ندای پرندگان دارند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و فرهنگ عامیانه ایران، بانگ مرغ (بهویژه مرغ سحر) نمادی از بیداری روح، رهایی از غفلت شبانه، تنبه و فرا رسیدن سپیدهدم حقیقت و معنویت است.
جمعبندی و توضیح کامل بانگ مرغ
عبارت «بانگ مرغ» یک ترکیب اضافی شفاف در زبان فارسی است که از دو واژهٔ کهن «بانگ» (به معنی صدا و فریاد در فارسی میانه) و «مرغ» (به معنی مطلقِ پرنده) تشکیل شده است. این اصطلاح در حالت عام به معنی آواز پرندگان خوشالحان است، اما در ادبیات کلاسیک فارسی بیشتر وجهی کنایی دارد و به آواز خروس در سپیدهدم یا همان «مرغ سحر» اشاره میکند.
این واژه در شعر و متنهای سنتی بار معنایی مثبتی دارد و همواره با مفاهیمی چون سحرگاه، اذان طبیعی، بیداری از خواب غفلت و آغاز روز نو گره خورده است. از نظر ساختار کلماتی نیز این عبارت در بازیهای فکری و جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک پاسخ ۷ حرفی شناخته میشود.