یعنی چه
کبک کاکلی (با نام علمی Rollulus rouloul) پرندهای با جثه کوچک از تیرهٔ قرقاولان و راستهٔ ماکیانسانان است. مشخصه اصلی پرندهٔ نر در این گونه، داشتن یک کاکل سرخرنگ و بزرگ بر روی سر است. زیستگاه اصلی این پرنده جنگلهای بارانی و کمارتفاع جنوب آسیا مانند کشورهای میانمار، تایلند، مالزی، سوماترا و بورنئو است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «کَبْکِ کاکُلی» تلفظ میشود که ترکیبی وصفی از کلمه کهن کَبک و صفت کاکُلی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به پرسش پرندهای کاکلدار از تیره قرقاولان یا نوعی کبک استوایی، «کبک کاکلی» است که دقیقاً از ۸ حرف تشکیل میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این پرنده زیستگاههای استوایی از اصطلاحات Crested Partridge یا Crested Wood Partridge استفاده میشود. همچنین در برخی منابع متنی به اشتباه یا به عنوان تشابه اسمی با کبک چوکار (Chukar) نیز یاد شده است.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل علاوه بر نام عمومی «کبک کاکلی»، به این پرنده «کبک جنگلی کاکلی»، «کبک جنگلی سبز» و «کبک جنگلی کاکلی سرخ» نیز میگویند. واژه کبک ریشه در پارسی میانه (kabs یا kapg) دارد و واژهای نامآوا است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات شرقی، به طور کلی «کبک» نماد خرامان و زیبا راه رفتن، بیخبری و غفلت (به دلیل ضربالمثل سر زیر برف کردن) و مستی و نشاط است. با این حال، در برخی فرهنگهای همسایه مانند فرهنگ هندی، گونههای مشابه آن (مانند چوکار) نماد عشق شدید، پاک و دستنیافتنی به ماه محسوب میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل کبک کاکلی
کبک کاکلی در اصطلاحشناسی زیستشناسی فارسی به گونهای خاص از پرندگان تیره قرقاولان اطلاق میشود که با نام علمی Rollulus rouloul شناخته شده و بومی جنگلهای استوایی و بارانی جنوب شرق آسیا است. بارزترین ویژگی ظاهری این پرنده، کاکل بلند و سرخرنگی است که بر روی سر پرنده نر خودنمایی میکند و نامگذاری فارسی آن نیز دقیقاً بر اساس همین ویژگی ظاهری صورت گرفته است.
از نظر ریشهشناسی، واژه کبک یک نامآوای کهن باستانی است که از صدای خود پرنده گرفته شده و کلمه کاکلی نیز صفت نسبی برای توصیف تاج پرهای آن است. در ادبیات و فرهنگ عامه، کبک همواره جایگاه ویژهای داشته و مظهر زیبایی در راه رفتن، شادابی و گاه غفلت بوده است. این واژه در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع به عنوان یک پاسخ ۸ حرفی کاربرد دارد.