یعنی چه
عتابی دو معنای اصلی دارد؛ یکی صفت نسبی به معنای سخن یا رفتاری است که همراه با عتاب، ملامت و توبیخ باشد. معنای دیگر و تاریخی آن، نوعی پارچه ابریشمی، الوان و موجدار شبیه به اطلس یا دیبا است که در گذشته برای دوخت لباسهای فاخر استفاده میشد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «نوعی پارچه ابریشمی کهن» یا «لحن توبیخآمیز» کاربرد دارد.
به انگلیسی
جالب است بدانید که واژه انگلیسی Tabby (که برای پارچههای راهراه و حتی گربههای راهراه استفاده میشود) ریشه در همین کلمه عتابی بغداد دارد.
به عربی
ریشه لغوی این واژه عربی و از ثلاثی مجرد «ع ت ب» به معنی گله و خشم ملایم است.
به فارسی
در زبان فارسی، بسته به بافت متن، میتوان از واژههای جایگزین مثل «گلایهآمیز»، «ملامتگرانه»، «تند» یا در بافت کهن از کلماتی چون «خارا»، «دیبا» و «اطلس» استفاده کرد.
نماد چیست
در شعر کلاسیک فارسی، این واژه نماد آراستگی ظاهر، جامه فاخر و ثروت مادی است. همچنین از نظر معنایی، نماد قهر ظاهری معشوق و نکوهش همراه با محبت باطنی در روابط عاشقانه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عتابی
واژه «عتابی» یک اصطلاح دووجهی در زبان و ادبیات فارسی است. از یک سو پیشینه تاریخی و جغرافیایی دارد و به نوعی پارچه ابریشمی گرانبها و راهراه منسوب به محله «عتابیه» در بغداد اشاره میکند که به قدری شهرت داشته که حتی وارد زبانهای اروپایی شده است. از سوی دیگر، این واژه به عنوان یک صفت لحنی، ویژگی سخن یا رفتاری را نشان میدهد که آمیخته به گله، سرزنش و ملامت باشد.
در ادبیات کهن فارسی، شاعران از هر دو جنبه این واژه بهره گرفتهاند؛ گاهی آن را به عنوان نمادی از جامههای فاخر دنیوی و ظواهر فریبنده در برابر باطن انسان کار بردهاند و گاهی در غزلسرایی، تداعیکننده عتاب و گلایههای شیرین عاشقانه است که در عین تندی، باطن آن آمیخته به مهر و دلبستگی است.