یعنی چه
واژه «شوهر» در زبان فارسی به معنای مردی است که با زنی ازدواج کرده و تشکیل خانواده داده است. این کلمه اصیل پارسی از ریشه زبانهای ایرانی باستان (پهلوی) است که در متون کهن به صورتهای شوی و شو نیز به کار رفته و به تکفل و سرپرستی مرد در زندگی مشترک اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی حرف شین و فتح روی حرف هاء به صورت (شُوهَر) است. در زبان پهلوی نیز به صورت šōhar یا šūhr تلفظ میشده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسش «کلمه شوهر» در جدول خود این عبارت یعنی «کلمه شوهر» با ۸ حرف است. با این حال، برای خود واژه «شوهر» در جدول کلماتی چون شوی، زوج، بعل و حلیل به کار میروند.
به انگلیسی
رایجترین و دقیقترین معادل برای واژه شوهر در زبان انگلیسی کلمه Husband است.
به عربی
در زبان عربی کاربردیترین معادل کلمه «زوج» است. همچنین در متون ادبی و قدیمیتر از واژه «بعل» نیز استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای شوهر از واژه Koca و در ترکی آذربایجانی از واژه Ər استفاده میشود.
در قرآن
خود واژه فارسی «شوهر» در متن عربی قرآن وجود ندارد؛ اما مفاهیم و معادلهای مستقیم آن بارها آمده است. قرآن کریم از واژه «بَعْل» (مانند آیه ۱۲۸ سوره نساء) و واژه «زَوْج» (مانند آیه ۳۲ سوره احزاب) برای اشاره به این مفهوم استفاده کرده است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه، ادبیات سنتی و عرف جامعه ایرانی، شوهر مجازاً به عنوان «سایه سر»، نماد تکیهگاه، مسئول تأمین، حمایت و قوامبخش ساختار خانواده شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل کلمه شوهر
واژه «شوهر» یک اصطلاح اصیل و ریشهدار در زبان فارسی است که به مرد متأهل و شریک زندگی یک زن در پیوند ازدواج اطلاق میشود. این کلمه با پیشینه پهلوی خود، در طول تاریخ ادبیات و عرف جامعه همواره بار معنایی مسئولیت، سرپرستی و تکفل خانواده را به همراه داشته است.
اگرچه خود این لفظِ فارسی در متون مذهبی عربی مانند قرآن دیده نمیشود، اما مفاهیم همارز آن نظیر زوج و بعل به وفور مطرح شدهاند که نشاندهنده جایگاه حقوقی و اجتماعی این نقش در نظام خانوادگی است. در فرهنگ عامه نیز شوهر نماد تکیهگاه و پناه عاطفی و اقتصادی تلقی میشود.