پر رویی یعنی چی؟ بررسی معنی، تلفظ و معادل انگلیسی و عربی

جمع‌بندی و توضیح کامل پر رویی

واژه «پررویی» یک صفت مرکب اصیل فارسی است که از ترکیب پیشوندِ مقدار «پُر» و اسم «رو» (به معنی چهره، که در اینجا مجاز از شرم و حیا است) همراه با پسوند مصدری «ـی» ساخته شده است. این واژه در سیر تحول معنایی خود به فردی اشاره دارد که رویِ (ادب و حیای) زیادی دارد و در نتیجه دچار بی‌شرمی، وقاحت و دریدگی در گفتار یا رفتار می‌شود. در گذشته عباراتی چون سخت‌رویی یا ستبررویی نیز به همین معنا به کار می‌رفته‌اند.

این مفهوم اگرچه به صورت لفظی و مستقیم در قرآن نیامده است، اما مفاهیم اخلاقی هم‌پوشان با آن مانند «خُیَلاء» (تکبر در رفتار) یا توصیف افراد با عبارت «لا یَسْتَحْیِی» (شرم نمی‌کند) دیده می‌شود؛ همچنین در آیه ۲۷۳ سوره بقره از انسان‌های عفیفی که در درخواست‌های خود اصرار و سماجت (الحاف) نمی‌ورزند، تمجید شده است که نقطه‌ای مقابل پررویی اجتماعی است.

در حوزه ارتباطات اجتماعی، پررویی مرز باریکی با جسارت دارد؛ با این تفاوت که جسارت معمولاً بار مثبت داشته و به شجاعت اشاره می‌کند، در حالی که پررویی همراه با چاشنی بی‌ادبی، گستاخی و نادیده گرفتن حریم دیگران است و در فرهنگ عامه با نمادهایی چون مگس (به خاطر سماجت) تصویر می‌شود.