یعنی چه
شیخنشین امارات به مجموعه هفت سرزمین یا قلمرو خودگردان پادشاهی-قبیلهای (ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، امالقوین، رأسالخیمه و فجیره) در جنوب خلیج فارس اطلاق میشود که هرکدام توسط یک شیخ یا حاکم محلی اداره میشوند و از اتحاد آنها در سال ۱۹۷۱، کشور فدرال امارات متحده عربی تأسیس شده است.
تلفظ
واژه «شیخ» به فتح شین و سکون یاء، «نشین» با کسر نون اول به عنوان پسوند فاعلی مرخم، و «امارات» با کسر الف اول و به عنوان جمع واژه عربی اِمارت تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، عبارت «شیخ نشین امارات» دقیقاً دارای ۱۳ حرف است و به عنوان پاسخ برای پرسشهایی نظیر «دولت هفت امارت» یا «امیرنشینهای خلیج فارس» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در متون بینالمللی و سیاسی برای اشاره به ساختار فدرال این کشور از واژه Sheikhdom یا Emirates استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، واژه «الإمارات» جمع «إمارة» به معنای قلمرو تحت فرمانروایی امیر است که به این نظام فدرالی اشاره دارد.
نماد چیست
این اصطلاح نمادی از گذار ساختار سنتی قبیلهای عربی به یک دولت فدرال مدرن نفتی است. نشان رسمی این مناطق «شاهین طلایی» (قوش) است که روی سینه آن پرچم امارات و ۷ ستاره به نشانه اتحاد ۷ شیخنشین قرار دارد. همچنین درخت غاف و شتر از دیگر نمادهای مادی و فرهنگی این قلمروها هستند.
جمعبندی و توضیح کامل شیخ نشین امارات
اصطلاح «شیخنشین امارات» یک مفهوم سیاسی، جغرافیایی و تاریخی است که به ساختار حکومتی فدرال کشور امارات متحده عربی اشاره دارد. این کشور از اتحاد ۷ قلمرو موروثی و خودگردان شامل ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، امالقوین، رأسالخیمه و فجیره در سال ۱۹۷۱ میلادی پدید آمده است که در ظاهر ساختاری سنتی و قبیلهای دارند اما در عمل یک دولت مدرن و توسعهیافته را شکل دادهاند.
از نظر ریشهشناسی، این عبارت ترکیبی از واژه عربی «شیخ» (به معنی رئیس قبیله یا حاکم)، پسوند فارسی «نشین» (به معنی محل استقرار و سرزمین) و واژه «امارات» (جمع امارت به معنی قلمرو پادشاهی کوچکتد) است. هر یک از این شیوخ یا امیران در امور داخلی قلمرو خود استقلال نسبی دارند، اما در سیاستهای کلان، دفاعی و خارجی زیر چتر یک حکومت فدرال واحد عمل میکنند.