یعنی چه
«صبر آورد» (در اصل از مصدر مرکب صبر آوردن) در ادبیات و لغتنامههای فارسی به معنای خویشتنداری، درنگ کردن، شتاب نکردن و پایداری در برابر ناملایمات است. در متون کهن مانند اشعار مولانا نیز به همین معنی به کار رفته است. همچنین در برخی منابع بسیار قدیمی، به صورت غیررایج معنای عطسه کردن نیز برای آن گزارش شده که امروزه کاربردی ندارد.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «صَبْر» (با سکون ب و ر) و «آوَرْد» (با فتح واو و سکون ر و د) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول با توجه به تعداد حروف (۷ حرف بدون احتساب فاصله) خود واژهٔ «صبر اورد» یا معادلهای آن مانند شکیبایی کردن است.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی از افعال عبارتی مربوط به بردباری و پایداری استفاده میشود.
به عربی
ریشه واژه اصلی عربی است و در این زبان از بابهای مختلف برای رساندن معنای صبر آوردن استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی با استفاده از واژه ریشه و فعل کمکی، مفهوم صبر آوردن ساخته میشود.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ایرانی، این مفهوم نماد اعلی اخلاقی و پایداری است. در ادبیات، حضرت ایوب (ع) به عنوان مظهر و نماد تاریخی این ویژگی شناخته میشود (ضربالمثل صبر ایوب). همچنین در گیاهشناسی، عصاره تلخ گیاه آلوئهورا را «صبر زرد» مینامند که تلخی آن در فرهنگ ما نمادی از سختی و تلخی دوران صبوری است.
جمعبندی و توضیح کامل صبر اورد
واژه «صبر آورد» در اصل شکل بنماضی یا ساختاری از مصدر مرکب «صبر آوردن» است که در زبان و ادبیات فارسی به معنای شکیبایی ورزیدن، تأمل کردن، تحمل سختیها و شتاب نکردن در کارها به کار میرود. این اصطلاح از ترکیب یک واژه با ریشه عربی (صبر) و یک فعل اصیل فارسی (آوردن) ساخته شده و در متون کهن و اشعار شاعرانی چون مولوی نمودی بارز دارد.
از نظر ابعاد فرهنگی و مذهبی، اگرچه خود این ترکیبِ فارسی در متن قرآن وجود ندارد، اما ریشه آن یعنی «صبر» بیش از ۷۰ بار در آیات الهی تکرار شده و از فضایل بزرگ انسانی شمرده شده است. در فرهنگ عامه نیز این واژه با مفاهیمی چون استقامت در برابر بلا و ضربالمثلهایی نظیر «صبر ایوب» یا «صبر تلخ است ولیکن بر شیرین دارد» پیوند خورده است.