یعنی چه
در طب سنتی و فلسفه اسلامی، روح الحیوانی (یا روح بخاری) نیرویی جسمانی و مادی است که از تصفیه خون در قلب حاصل میشود. این روح از طریق شریانها در سراسر بدن پخش شده و واسطه انتقال حس و حرکت میان نفس مجرد و اندامهای بدن جاندار است.
تلفظ
این ترکیب عبارتی عربی است که در زبان فارسی به صورت «روحُالْحیوانی» یا «روحِ حیوانی» تلفظ و خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول «روح الحیوانی» با ۱۱ حرف است. از دیگر تعابیر مشابه میتوان به روح بخاری یا روح غریزی اشاره کرد.
به انگلیسی
در ترجمه متون کهن پزشکی و فلسفی، به ویژه در فلسفه دکارت و طب سنتی غرب، از اصطلاح Animal spirit استفاده شده است.
به فارسی
معادلهای فارسی و سادهتر این اصطلاح، «روح بخاری»، «نیروی غریزی حیات» و در ادبیات عامیانه همان «جان» یا «روان مادی» است.
در قرآن
عبارت «روح الحیوانی» در متن قرآن وجود ندارد. در قرآن واژه «روح» به معانی وحی، امر الهی یا جبرئیل به کار رفته است؛ در حالی که تقسیمبندی روح به سه بخش طبیعی، حیوانی و انسانی، یک اصطلاح علمی در فلسفه و طب اسلامی پس از قرآن است.
نماد چیست
در متون کهن، روح حیوانی نماد سطح زیستی و مادی انسان (بعد حیوانیت) و منشأ آن قلب صنوبر شکل است که در تقابل با عقل و روح ناطقه (بعد ملکوتی) قرار میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل روح الحیوانی
اصطلاح «روح الحیوانی» یکی از مفاهیم کلیدی در طب سنتی، حکمت مشاء و متون عرفانی است. برخلاف تصور عامه، این واژه به معنای روح مجرد و جاودان الهی نیست، بلکه به یک مادت لطیف و بخاری شکل اشاره دارد که از اخلاط خون در قلب تولید شده و مأموریت آن جاری ساختن حس، حرکت و حیات اولیه در اندامهای جانداران است.
حکما و دانشمندانی چون ابنسینا معتقد بودند که روح بدن به سه مرتبهٔ طبیعی (مسئول تغذیه و رشد در کبد)، حیوانی (مسئول حس و حرکت در قلب) و نفسانی یا انسانی (مسئول تعقل در مغز) تقسیم میشود. با مرگ انسان، آنچه که فانی شده و از بین میرود همین روح حیوانی یا بخاری است، در حالی که روح ناطقه و انسانی به دلیل تجرد خود باقی میماند.