یعنی چه
دواننشینی یک اصطلاح تخصصی و مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی در حوزه هوانوردی و نظامی است. این واژه به نوعی تکنیک فرود بالگرد (هلیکوپتر) اشاره دارد که در آن پرنده به جای نشستن کاملاً عمودی، در حالی که هنوز سرعت رو به جلو دارد و با زمین تماس پیدا میکند، مانند هواپیما مسافتی را روی زمین طی میکند تا متوقف شود. این روش معمولاً در شرایط اضطراری، نقص فنی یا کمبود نیروی بالابرنده استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «دَواننِشینی» است که از دو جزء «دَوان» (در حال دویدن) و «نِشینی» (مصدر مرخم از نشستن به همراه یای مصدری) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و طراحان سوال، پاسخی ۹ حرفی برای اصطلاح فنی فرود غیرعمودی بالگرد است.
به انگلیسی
در واژهگزینی تخصصی هوانوردی و صنایع نظامی، معادل دقیق انگلیسی این اصطلاح Running Landing است.
به فارسی
معادلهای دیگر و توصیفی این واژه در زبان فارسی «فرود غلتشی» و «نشست دوانی» هستند که حالت حرکت رو به جلوی بالگرد روی زمین را توصیف میکنند.
نماد چیست
این واژه نماد یا مفهوم استعاری سنتی ندارد، اما در اصطلاحات هوانوردی نمادی از فرود اضطراری، کنترل پرنده در شرایط نقص فنی و مدیریت بحران توسط خلبان برای کاهش خسارت است.
جمعبندی و توضیح کامل دوان نشینی
واژه دواننشینی یک اصطلاح کاملاً فنی، مدرن و مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی است که در حوزه علوم نظامی و هوانوردی کاربرد دارد. این اصطلاح از ترکیب دو جزء واژگانی فارسی یعنی «دوان» (به معنی در حال دویدن و شتاب) و «نشینی» (به معنی نشستن و فرود آمدن) ساخته شده است تا به خوبی مفهوم فرود غیرعمودی را منتقل کند.
در ساختار پروازی بالگردها، اصل بر نشست و برخاست کاملاً عمودی است؛ اما در شرایط خاصی مانند سنگینی بیش از حد بالگرد، دمای بالای هوا، نقص فنی موتور یا کمبود نیروی برار (بالابرنده)، خلبان ناچار میشود بالگرد را مانند هواپیما با داشتن سرعت رو به جلو روی باند یا زمین مسطح بنشاند که به این عمل دواننشینی یا Running Landing میگویند.
این واژه کاملاً اصیل و ساختیافته است و در لغتنامههای عمومی قدیمی وجود ندارد، بلکه یک واژه تخصصی دستاوردهای علمی معاصر به شمار میرود که دقیقاً ۹ حرف دارد و راهکاری هوشمندانه برای معادلسازی اصطلاحات بیگانه در زبان فارسی است.