یعنی چه
بنصر واژهای سنتی و اصالتاً عربی است که وارد زبان فارسی شده و برای نامگذاری انگشت چهارم دست (با احتساب انگشت شست به عنوان انگشت اول) به کار میرود. این واژه در کلام کلاسیک و متون کهن پزشکی و تشریحی بسیار استفاده میشده است.
تلفظ
این کلمه به کسر باء، سکون نون و کسر صاد تلفظ میشود (بِنْصِر) و در زبان عربی نیز به همین صورت یا همراه با الف و لام (البِنْصِر) ادا میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، عبارتهای «انگشت چهارم» یا «انگشت حلقه» معمولاً به پاسخ ۴ حرفی «بنصر» اشاره دارند.
به انگلیسی
در فرهنگ انگلیسی، این انگشت را به دلیل محل قرارگیری حلقه ازدواج، Ring finger مینامند.
به عربی
در زبان عربی نامگذاری انگشتان از شست به ترتیب شامل: إبهام، سبابة، وسطی، بنصر و خنصر است.
به فارسی
معادلهای رایج و امروزی این واژه در زبان فارسی «انگشت حلقه» و «انگشت چهارم» هستند.
در قرآن
این کلمه به طور اختصاصی در متن قرآن نیامده است؛ هرچند واژههای عمومیتری مانند «بنان» (انگشتان/سرانگشتان) و «انامل» در قرآن کریم به کار رفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل بنصر
واژه «بنصر» یک اصطلاح آناتومیک و سنتی است که از زبان عربی به فارسی راه یافته و دقیقاً به انگشت چهارم دست یا همان انگشت حلقه اشاره دارد. در نامگذاریهای پنجگانه دست، این انگشت میان انگشت وسط (وسطی) و انگشت کوچک (خنصر) جای گرفته است.
اگرچه ریشه دقیق لغوی آن در عربی محل اختلاف است، اما در تمام متون کهن پزشکی، ادبی و فقهی کاربردی روشن و بدون ابهام دارد. امروزه در فرهنگ عامه و جهانی، این انگشت به عنوان نماد تعهد، عشق و ازدواج شناخته میشود، چرا که محل قرارگیری حلقه زوجین است.
در بازیهای فکری و جدول کلمات نیز این واژه به وفور به عنوان یک پاسخ چهار حرفی برای راهنمای «انگشت چهارم دست» مورد استفاده طراحان قرار میگیرد.