یعنی چه
صیغه ازدواج در فقه و حقوق به عبارات و الفاظ خاصی (مانند أَنْکَحْتُ و زَوَّجْتُ) گفته میشود که برای محرمیت و اعلام رضایت طرفین بر زبان جاری میشود. در تداول عامه و عرف جامعه، این واژه بهطور مجاز به خودِ «ازدواج موقت» یا «نکاح متعه» اشاره دارد که برای مدت معین و با مهریه مشخص میان زن و مرد منعقد میگردد.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه عربی و فارسی تشکیل شده و تلفظ صحیح آن به صورت «صِیْغِهْ اِزْدِواجْ» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف میتواند خودِ «صیغه ازدواج» (۱۰ حرف)، «عقد منقطع» (۹ حرف) یا «متعه» (۴ حرف) باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم فقهی از اصطلاحات تخصصی یا آوانگاری مستقیم استفاده میشود.
به عربی
در فقه اسلامی و زبان عربی، این نوع پیوند با نام متعه یا نکاح منقطع شناخته میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی و واژگان مترادف صیغه ازدواج شامل مواردی چون ازدواج موقت، نکاح منقطع، عقد، خطبه و متعه است. متضاد آن نیز «ازدواج دائم» یا «نکاح دائم» میشود.
در قرآن
خود واژه «صیغه ازدواج» به صورت مستقیم و صریح در متن قرآن نیامده است؛ اما از نظر فقهی، مشتقات فعل استمتاع در آیه ۲۴ سوره نساء (فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً) به عنوان مستند شرعی و مبنای حکمِ ازدواج موقت تفسیر و تبیین میشود.
جمعبندی و توضیح کامل صیغه ازدواج
واژه «صیغه» در ریشه عربی خود (از ص-و-غ) به معنای قالبریزی، شکل دادن و بیان کردن یک ساختار است. در اصطلاح حقوقی و فقهی، صیغه ازدواج به همان کلمات و قالبهای کلامی خاصی گفته میشود که رابطه زوجیت را مشروعیت میبخشد؛ با این حال، در فرهنگ عامه این اصطلاح بیشتر به جای «ازدواج موقت» یا «متعه» به کار میرود.
این پیوند زناشویی بر خلاف ازدواج دائم، دارای مدت زمان مشخص و محدود است و با پایان یافتن این مدت، رابطه محرمیت و زوجیت بدون نیاز به طلاق، خود به خود منقضی میشود. در شریعت، تعیین مهریه و مدت زمان مشخص از ارکان اصلی صحت این عقد به شمار میرود.
از نظر قرآنی و روایی، صیغه عقد نماد عهد، پیمان متقابل و قانونمند کردن روابط است. اگرچه اصل کلمه صیغه در قرآن ذکر نشده، اما بخش عمدهای از مذاهب فقهی بر اساس آیات مربوط به استمتاع در سوره نساء، احکام فقهی و حقوقی آن را استخراج و تدوين کردهاند.