یعنی چه
این ترکیب کهن در ادبیات فارسی به معنای دلنشین و زیبا جلوه کردن، مطبوع افتادن و سزاوار بودن است؛ هنگامی که کلام یا رفتاری کاملاً بهموقع و نیکو اثر کند، میگویند نغز آمد.
در جدول
پاسخ متداول برای این مفهوم در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «نغز آمدن» با ۷ حرف یا مترادفهای آن است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن، از عباراتی که نشاندهنده تناسب، شایستگی یا جلوهٔ زیبای یک امر هستند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از اصطلاحاتی استفاده میشود که بر قرار گرفتن یک چیز در جایگاه مناسب و نیکوی خود دلالت دارند.
در قرآن
ترکیب فارسی «نغز آمدن» در متن قرآن وجود ندارد. شایان ذکر است که ریشه عربی «ن غ ز» یا «ن ز غ» در قرآن به معنی وسوسه و تحریک شیطان است که صرفاً تشابه ظاهری با واژه فارسی نغز دارد و از نظر ریشهشناسی هیچ ارتباطی میان آنها نیست.
نماد چیست
در ادبیات صوفیانه و کلاسیک فارسی، این اصطلاح نمادی از هماهنگی کامل کلام با موقعیت، زیبایی بلاغی، فصاحت و پذیرفتنی بودنِ معنا در دل و جان مخاطب به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل نغز آمدن
اصطلاح و مصدر مرکب «نغز آمدن» یکی از تعابیر نغز و کهن در زبان و ادبیات فارسی است. واژهٔ «نغز» به تنهایی ریشه در زبانهای ایرانی باستان و پارسی میانه دارد و صفتی است به معنای نیکو، زیبا، لطیف و بدیع. ترکیب این صفت با فعل «آمدن»، معنای پویایی به آن میبخشد که دلالت بر بجا واقع شدن و دلنشین جلوه کردن یک پدیده یا سخن دارد.
این عبارت ترکیبی معمولاً در مواقعی به کار میرود که سخنی کاملاً متناسب با مقتضای حال بیان شود یا اتفاقی به بهترین شکل ممکن رخ دهد، آنچنان که تحسین شنونده یا بیننده را برانگیزد؛ همانگونه که سعدی شیرازی در شعر خود میفرماید: «چه نغز آمد این یک سخن زان دو تن...» که نشاندهنده اصالت و کاربرد فصیح این واژه در شعر کلاسیک است.