یعنی چه
ابومنجل نام گروهی از پرندگان آبزی و میانجثه از خانوادهٔ ابومنجلیان است. این پرندگان پاهای بلندی دارند و ویژگی بارز آنها منقار تیره، طویل و خمیده به سمت پایین است که برای تغذیه از کرمها، ماهیهای کوچک و جانوران آبزی در تالابها و باتلاقها به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت «اَبُو مَنْجَل» تلفظ میشود که ترکیبی از دو بخش «ابو» و «منجل» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه معمولاً خود «ابو منجل» با ۷ حرف است. در متون قدیمی لغت گاهی به عنوان مترادفهای کلیتر از عناوین «ابنالماء» یا «طیرالماء» نیز استفاده شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی به این پرنده Ibis میگویند.
به عربی
در زبان عربی نیز از همین نام «أبو منجل» استفاده میشود که ریشه اصلی واژه است.
به فارسی
این واژه ریشه عربی دارد اما عیناً وارد زبان فارسی شده و امروزه به عنوان نام استاندارد و علمی این پرنده در فارسی استفاده میشود و مترادف یککلمهای اصیل دیگری ندارد.
نماد چیست
در مصر باستان، ابومنجل (بهویژه گونهٔ ابومنجل مقدس) نماد «تحوت» (Thoth)، خدای خرد، دانش، نویسندگی و جادو بود. مصریها این پرنده را به دلیل حرکت منقارش روی زمین که شبیه نوشتن بود مقدس میدانستند و حتی آن را مومیایی میکردند. همچنین در فرهنگ عامه نماد پاکسازی محیطهای تالابی است.
جمعبندی و توضیح کامل ابو منجل
ابومنجل نام یک سرده از مرغان آبزی با جثه متوسط و پاهای بلند است که به دلیل شکل خاص منقارشان شناخته میشوند. واژه ابومنجل ریشهای عربی دارد که در آن «ابو» به معنای دارنده و «منجل» به معنای داس است؛ این نامگذاری دقیقاً به منقار بلند، باریک و داسمانند این پرنده اشاره دارد که خمیدگی آن به سمت پایین است.
این پرنده در زیستگاههای تالابی و باتلاقی زندگی میکند و از موجودات ریز آبزی تغذیه مینماید. در متون کهن گاهی به آن طیرالماء نیز گفته شده است. جالب اینجاست که ابومنجل در فرهنگ مصر باستان جایگاه بسیار ویژهای داشته و به عنوان نماد خدای دانش و نگارش (تحوت) محترم شمرده میشده است. این واژه در قرآن کریم نیامده و نباید با کلماتی مثل ابابیل اشتباه شود.