یعنی چه
زهار در لغت به معنای شرمگاه و ناحیهٔ آناتومیک پایین شکم است که معمولاً مو در آن میروید. این واژه در متون کهن پزشکی، ادبی و فقهی برای اشاره محترمانه به این بخش از بدن به کار رفته است.
تلفظ
این واژه به ضم حرف اول یعنی «زُ» تلفظ میشود و نباید آن را با واژههای همآوا اشتباه گرفت.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این بخش از آناتومی بدن و استخوان مربوط به آن از واژههای فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معیار و متون پزشکی اسلامی، واژهٔ «العانة» دقیقترین معادل برای زهار است.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل و کهن، واژههای شرمگاه و زیرناف به عنوان برگردان یا معادلهای ملموس این کلمه شناخته میشوند.
در قرآن
واژهٔ «زُهار» (با زاء) در قرآن کریم وجود ندارد. نباید این کلمه را با اصطلاح فقهی «ظِهار» (با ظاء، به معنی نوعی طلاق جاهلی) که در سوره مجادله و احزاب آمده، اشتباه گرفت. قرآن برای این مفهوم از واژههایی مانند عورت یا سَوْآت استفاده کرده است.
نماد چیست
در فرهنگ عمومی و متون کلاسیک، این ناحیه نمادی از ستر عورت، حریم شخصی، حیا و مرز میان درون و بیرون بدن به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل زهار
واژهٔ «زهار» (با تلفظ زُهار) یک کلمهٔ کهن در زبان فارسی است که ریشه در پارسی میانه دارد و در متون اصیل ادبی و پزشکی قدیمی مانند شاهنامه به وفور استفاده شده است. این واژه از نظر آناتومیک به ناحیهٔ زیر ناف تا بالای اندام تناسلی (عانه) اطلاق میشود.
نکتهٔ بسیار مهم در شناخت این کلمه، تفکیک متمایز آن از واژهٔ همآوای «ظِهار» (با ظاء) است؛ ظهار یک اصطلاح فقهی قرآنی مربوط به احکام زوجیت در دوران جاهلیت است، در حالی که زهارِ با زاء، صرفاً یک نامگذاری برای بخشی از بدن انسان است و کاربرد دینی یا قرآنی ندارد. امروزه این کلمه در گفتار روزمره کاربرد چندانی ندارد و بیشتر در لغتنامهها و متون ادبی دیده میشود.