یعنی چه
فریبکاری به معنای اعمال حیله، مکر، تزویر، دورویی و به اشتباه انداختن دیگران برای رسیدن به هدفی خاص یا پنهان کردن حقیقت است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [فَ-ریب-کا-ری] است که از ترکیب واژهٔ فریب، پسوند صفتساز «کار» و پسوند مصدری «ی» ساخته شده است.
در جدول
این کلمه در جدول کلمات متقاطع معمولاً با نشانههایی چون مکر، حیلهگری، تزویر یا دغلبازی شناخته میشود و طول آن ۸ حرف است.
به انگلیسی
واژگان فوق در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم رفتار ناامانتدارانه، حیلهگری و پنهانکاری عامدانه به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی، واژهٔ خِداع و مخادعة دقیقترین معادلها برای توصیف این رفتار مکارانه هستند که در قرآن نیز به کار رفتهاند.
به فارسی
واژهٔ فریبکاری ریشه در پارسی میانه (پهلوی) دارد و با فعل فریفتن همریشه است. واژگان همخانوادهٔ آن شامل فریب، فریبکار، فریبنده و فریبا هستند.
جمعبندی و توضیح کامل فریبکاری
فریبکاری یک مفهوم اخلاقی و رفتاری کهن است که به معنای استفادهٔ آگاهانه از حیله، مکر و پنهانکاری برای گمراه کردن دیگران و رسیدن به منافع شخصی تعبیر میشود. این واژه کاملاً ریشه در زبان فارسی اصیل دارد و در زبان پهلوی به صورت freb یا frēp تلفظ میشده است. در نمادشناسی فرهنگی، این رذیلهٔ اخلاقی معمولاً با حیواناتی چون روباه (به نشانهٔ مکر و حقهبازی) یا مار (به نشانهٔ پنهانکاری و خیانت) تصویر میشود.
اگرچه خود واژهٔ فارسی فریبکاری در متن قرآن نیامده، اما معادلهای دقیق مفاهیم آن مانند «خِداع» و «غُرور» به تکرار دیده میشوند؛ بهویژه در نکوهش رفتار منافقان و شیاطین که درصدد فریب مؤمنان هستند. متضادهای اصلی این واژه، ارزشهای والایی چون صداقت، راستگویی، یکرنگی، امانتداری و شفافیت هستند که در تمام مکاتب اخلاقی ستایش شدهاند.