یعنی چه
اصطلاحی عرفانی و مذهبی است که به فضای معنوی، پاکسازی نفس، تقرب به پروردگار و بهرهمندی از فیوضات آسمانی اشاره دارد. این اصطلاح تجلی رحمت و مغفرت بیکران خداوند برای بندگان است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت «ضِ یا فَتِ اِ لا هی» (Ziyāfate Elāhi) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «مهمانی خدا» یا اصطلاحی برای «ماه رمضان» کاربرد دارد.
به انگلیسی
رایجترین معادلهای انگلیسی برای انتقال مفهوم این واژه معنوی هستند.
به عربی
در متون و احادیث اسلامی از این تعابیر عربی برای اشاره به این مفهوم استفاده شده است.
به فارسی
برگردانها و برابرهای اصیل و روان فارسی این ترکیب شامل «مهمانی خدا»، «میهمانی الهی» و «جشن بندگی» است.
در قرآن
عینِ عبارت ترکیبی «ضیافت الهی» در متن قرآن نیامده است؛ اما مفهوم آن با آیاتی نظیر آیه ۱۸۳ سوره بقره درباره دعوت مؤمنان به روزهداری پیوند دارد. همچنین در احادیث نبوی به صراحت ذکر شده است؛ مانند خطبه شعبانیه که پیامبر (ص) میفرمایند: «هو شهر دعیتم فیه الی ضیافة الله» (ماهی است که در آن به مهمانی خدا دعوت شدهاید) و حدیث «القرآن مأدبة الله» (قرآن، سفره ضیافت خداست).
جمعبندی و توضیح کامل ضیافت الهی
عبارت «ضیافت الهی» یک ترکیب وصفی عربی-فارسی است که در فرهنگ و ادبیات اسلامی جایگاه ویژهای دارد. این اصطلاح بیش از هر چیز یادآور ماه مبارک رمضان، روزهداری، شبهای قدر و نزول قرآن است؛ زمانی که بر اساس روایات دینی، بندگان به صورت ویژه به سفره معنویت، مغفرت و رحمت بیکران الهی دعوت میشوند.
از نگاه عرفانی، این ضیافت تنها به امساک از خوردن و آشامیدن محدود نمیشود، بلکه شامل پاکسازی روح، انس با کلام وحی و بریدن از تعلقات دنیوی برای رسیدن به قرب پروردگار است. کلماتی چون ضیف (مهمان) و مضیف با این واژه همخانواده هستند و همگی بر کرامت انسان در پیشگاه خداوند تاکید دارند.