یعنی چه
پرآوازه به کسی یا چیزی گفته میشود که شهرت و صیت او در همهجا پیچیده و نزد همگان شناختهشده و معتبر است. این واژه یک صفت کلاسیک و اصیل فارسی است و بار معنایی مثبتی دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [پُرْآوازه] است که از پیشوند کثرت «پُر» و اسم «آوازه» تشکیل شده است.
در جدول
در معماها و جداول متقاطع، کلمه پرآوازه دقیقاً ۷ حرف دارد. بسته به تعداد حروف مشخصشده، مترادفهای آن مانند نامدار یا سرشناس نیز میتوانند پاسخ جدول باشند.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم پرآوازه در زبان انگلیسی، دقیقترین واژهها Famous و Renowned هستند که به شهرت و اعتبار بالا اشاره دارند.
به فارسی
مترادفهای فارسی این واژه شامل نامدار، معروف، سرشناس و شهیر است. متضادهای آن نیز واژههایی همچون گمنام، ناشناخته و بینامونشان هستند. این کلمه از ترکیب «پُر» (به معنی کثرت) و «آوازه» (شهرت و صدا) ساخته شده و با واژههای آواز و آوازهخوان هم-خانواده است.
نماد چیست
واژه پرآوازه نماد مادی یا حیوانی خاصی در فرهنگ سنتی ندارد؛ اما در ادبیات فارسی به عنوان نمادی از اعتبار، بزرگی، اصالت و جایگاه رفیع اجتماعی برای پادشاهان، دانشمندان، شاعران و مکانهای تاریخی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل پرآوازه
واژه «پرآوازه» یکی از صفات اصیل و زیبای زبان فارسی است که از ترکیب دو جزء «پر» به معنای فراوانی و «آوازه» به معنای شهرت و صیت ساخته شده است. این کلمه در طول تاریخ ادبیات فارسی همواره برای توصیف افراد بزرگ، مکانهای تاریخی برجسته و آثار ماندگاری به کار رفته که نام و یادشان در میان تودههای مردم و در پهنه زمان جاودان شده است.
از نظر واژهشناسی، این صفت مرکب فاعلی بار معنایی کاملاً مثبتی دارد و مترادفهای قدرتمندی چون نامدار، شهیر و سرشناس را در کنار خود میبیند. در نقطه مقابل، واژههایی مانند گمنام و بینامونشان قرار دارند که نشاندهنده عدم شناخت یا بیاعتباری هستند. اگرچه این لفظ عیناً در قرآن نیامده، اما مفهوم بلندآوازه کردن نام در عبارات قرآنی چون «رَفَعْنَا لَکَ ذِکْرَکَ» به زیبایی تجلی یافته است.
امروزه نیز این کلمه کاربرد زندهای در زبان گفتاری و نوشتاری دارد و هرگاه بخواهیم از یک شخصیت برجسته علمی، یک هنرمند محبوب، یا یک بنای تاریخی باشکوه یاد کنیم، صفت پرآوازه بهترین انتخاب برای رساندن حق مطلب و بیان عظمت و شهرتِ همراه با احترام آن سوژه است.