یعنی چه
ادبیات مصر باستان به مجموعه آثار مکتوبی (شامل متون مذهبی، سرودها، داستانهای اساطیری، حکمتها و نامهها) گفته میشود که از دوره فراعنه تا پایان تسلط رومیان به زبان مصری باستان نگاشته شده است. این متون که با خطوط هیروگلیف، هیراتیک و دیموتیک بر روی پاپیروس یا سنگ ثبت میشدند، همراه با ادبیات سومری از کهنترین آثار ادبی جهان به شمار میروند.
تلفظ
این عبارت به صورت «اَدَبیّاتِ مِصرِ باسْتان» (adabiyyāt-e mesr-e bāstān) تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کشوری و راهنما، عبارت «ادبیات مصر باستان» دقیقا دارای ۱۵ حرف است. گزینههای جایگزین و کوتاهتر مانند «ادبیات فراعنه» نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
معادل مستقیم و استاندارد این اصطلاح در زبان انگلیسی Ancient Egyptian literature است.
به فارسی
در زبان فارسی به جای این ترکیب وصفی و مضافالیهی، گاهی از تعابیر مترادفی چون «آثار مکتوب عهد فراعنه»، «نگاشتههای نیل باستان» یا «ادبیات مصر کهن» استفاده میشود.
نماد چیست
این ادبیات در تاریخ تمدن نماد آغاز نگارش بشری است. مهمترین نمادهای مکتوب و ابزاری آن شامل «پاپیروس» (کاغذ حصیری باستان)، «خط هیروگلیف» (که مصریان آن را کلمات خدایان مینامیدند) و «ایزد توت» (Thoth - لکلک یا انتر مقدسی که در اساطیر مصر خدای حکمت، نوشتن و حامی کاتبان بود) است.
جمعبندی و توضیح کامل ادبیات مصر باستان
ادبیات مصر باستان یکی از نخستین و غنیترین گهوارههای ادبی تاریخ بشر است که در کنار ادبیات سومری، پایههای سنت مکتوب جهان را شکل داد. این ادبیات وسیع، از کتیبههای مقابر و اهرام آغاز شد و به مرور زمان داستانهای عامیانه، سرودهای مذهبی، مکاتبات اداری، متون فلسفی و پندنامههای اخلاقی را در برگرفت که عمدتاً توسط کاتبان حرفهای روی پاپیروس یا سنگ حک میشدند.
خطوط به کار رفته در این آثار شامل هیروگلیف، هیراتیک و در دورههای بعد دیموتیک بود. این متون افزون بر ارزش ادبی، آیینهای تمامنما از باورهای مذهبی، ساختار سیاسی دوران فراعنه و زندگی روزمره مردم حاشیه رود نیل هستند که پس از رمزگشایی سنگ رشید در دوران مدرن، ابعاد وسیعی از حکمت باستانی آنها بر جهانیان آشکار شد.