یعنی چه
تابوت در اصل به معنای صندوق، جعبه یا محفظهای دربسته است. در کاربرد عامیانه و رایج، به صندوقی چوبی یا فلزی گفته میشود که پیکر درگذشتگان را برای حمل و تدفین در آن قرار میدهند. همچنین در متون مذهبی و کهن، به معنای صندوقچهای ویژه برای حفظ مقدسات و اشیای گرانبها کاربرد دارد.
تلفظ
واژه تابوت در زبان فارسی به صورت «تَابوت» (tābūt) تلفظ میشود که دارای فتحه روی حرف تاء و مصوت بلند «او» در بخش دوم است.
به انگلیسی
واژههای Coffin و Casket برای تابوت حمل مرده و واژه Ark به طور خاص برای تابوت عهد مذهبی استفاده میشوند.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح التابوت به معنای مطلق صندوق است و واژههای نعش و جنازه نیز برای حمل متوفی کاربرد دارند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی این واژه عیناً با همان ساختار و به صورت Tabut برای صندوق حمل پیکر درگذشتگان به کار میرود.
به فارسی
این واژه ریشه اشتقاقی فعالی در فارسی ندارد و وامواژه است، اما معادلها و مترادفهای آن شامل صندوق، جعبه، نعشدان، جعده، درج و گورسندوق میشود.
نماد چیست
تابوت در فرهنگ عمومی و ادبیات نماد پایان زندگی مادی، مرگ و فانی بودن دنیاست. با این حال، در فرهنگ دینی و ابراهیمی (با توجه به داستان حضرت موسی و تابوت عهد) نماد حفاظت الهی، سکینه، آرامش و پایبندی به شریعت و عهد خداوند به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تابوت
واژه تابوت اصالتاً به معنای صندوق یا جعبه دربسته است که از طریق زبان عربی به فارسی راه یافته و ریشه باستانی آن احتمالا به زبانهای سامی یا مصر باستان بازمیگردد. این کلمه در طول زمان بیشتر برای صندوق حمل پیکر درگذشتگان به کار رفته است، اما معنای اصیل آن بسیار گستردهتر از این کاربرد خاص است.
در متون مقدس به ویژه قرآن کریم، این واژه در مفاهیمی کاملاً متمایز از مرگ به کار رفته است؛ یکی صندوقچهای که حضرت موسی در کودکی در آن قرار گرفت و به نیل سپرده شد، و دیگری تابوت عهد بنیاسرائیل که حامل میراث پیامبران و مایه آرامش و سکینه بود. از این رو، تابوت علاوه بر یادآوری فناپذیری دنیا، بار معنایی مقدسی همچون حفظ ودیعههای الهی را نیز به همراه دارد.