یعنی چه
این واژه به معنی فوت کردن، هوا یا نفس را بیرون دادن (مانند دمیدن در آتش یا ساز)، طلوع کردن و آشکار شدن (مانند دمیدن صبح) و همچنین دعا خواندن و پف کردن است.
تلفظ
این کلمه با فتحة حرف ب و د به صورت بَدَمیم تلفظ میشود که شناسهٔ «ـیم» در انتهای آن نشانهٔ اول شخص جمع است.
در جدول
در کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «فوت کنیم»، «باد بدهیم در آتش» یا «طلوع کنیم» به کار میرود.
به انگلیسی
با توجه به بافتار متن، عباراتی نظیر to blow یا to inflate برای معنای فوت کردن و باد کردن، و to stoke برای دمیدن در آتش استفاده میشوند.
به عربی
ریشه لغوی معادل آن در زبان عربی «نفخ» است که در ساختار صیغه متکلممعالغیر به صورت مضارع مجزوم یا التزامی به کار میرود.
به فارسی
برابرهای روان فارسی این فعل شامل فوت کردن، باد دادن (در آتش)، شعلهور ساختن، آشکار شدن و سپیده زدن است.
نماد چیست
این واژه در ادبیات و عرفان نماد دم الهی و جانبخشی (نفخه روح) است. همچنین در معنای دمیدن صبح، نماد از بین رفتن تاریکی، طلوع روشنایی، آگاهی و بیداری به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بدمیم
واژه «بدمیم» یک فعل مضارع التزامی از مصدر «دمیدن» در زبان فارسی اصیل است که برای اول شخص جمع (ما) صرف شده است. ریشه این کلمه به زبانهای کهن ایرانی و ماده باستان برمیگردد که با مفهوم نفس کشیدن و جریان هوا ارتباط مستقیم دارد. این فعل بسته به جایگاه خود در جمله میتواند به معنای فوت کردن در چیزی، شعلهور ساختن آتش، یا برآمدن و طلوع سپیدهدم باشد.
از نگاه فرهنگی و ادبی، مفهوم دمیدن پیوند عمیقی با نمادهای جانبخشی و آفرینش دارد؛ همانطور که در متون کهن و عرفانی به دمیدن روح در کالبد یا دمیدن مسیحایی اشاره میشود. همچنین در معنای طبیعی آن، دمیدن صبح مایه روشنایی و امید است. این واژه در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع به عنوان یک پاسخ دقیق ۵ حرفی برای مفاهیمی چون فوت کردن یا باد دادن آتش شناخته میشود.