یعنی چه
این عبارت به معنای مژده دادن به انسانهای صبور و بردبار است؛ کسانی که در برابر آزمونهای الهی، مصائب، فقدانها و سختیهای زندگی استقامت به خرج میدهند و خود را نمیبازند. این جمله مایه تسلی خاطر و آرامش قلب مؤمنان در مواجهه با ناملايمات روزگار است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «وَ بَشِّرِ الصَّابِرِینَ» است که در آن حرف «ش» دارای تشدید و کسره، و صاد در الصابرین نیز دارای تشدید و فتحه است و همزه وصل میان آنها خوانده نمیشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم بشارت از واژگانی چون glad tidings یا good news و برای صابرین از patient (شکیبا) یا those who patiently persevere (کسانی که با استقامت صبر میکنند) استفاده میشود.
به عربی
عبارت اصلی خود یک جمله کامل عربی فصیح از قرآن کریم است. در عبارات تفسیری عربی، آن را به معنای آگاه کردن و مژده دادن به تحملکنندگان سختیها نسبت به آنچه مایه خشنودی آنهاست معنا میکنند.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این عبارت شامل «و به صابران مژده و خبر خوش بده»، «به بردباران نوید بده» و «تسلیبخشی به استقامتکنندگان» است که به عنوان پیام تسلیت و آرامشبخش در ادبیات فارسی به کار میرود.
در قرآن
این عبارت بخشی از آیه ۱۵۵ سوره مبارکه بقره است. خداوند در این آیه اشاره فرموده که انسانها را با اموری همچون ترس، گرسنگی، و کاهش مال و جان و محصولات میآزماید و در پایان آیه به پیامبر اکرم (ص) دستور میدهد: «و بشر الصابرین». در آیه بعد (۱۵۶)، صابرین کسانی معرفی میشوند که هنگام مصیبت میگویند: «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ».
جمعبندی و توضیح کامل و بشر الصابرین
عبارت قرآنی «و بشر الصابرین» یکی از کلیدیترین و آرامشبخشترین مفاهیم اخلاقی و تربیتی را در فرهنگ اسلامی و ایرانی تبیین میکند. این جمله که در آیه ۱۵۵ سوره بقره قرار دارد، خطابی الهی به پیامبر اسلام است تا به کسانی که در برابر سختیها، کمبودها، ترسها و مصائب زندگی شکیبایی پیشه میکنند، مژده و پاداشی بزرگ از سوی پروردگار بدهد.
در فرهنگ عامه و ادبیات معاصر فارسی، این عبارت به عنوان نماد استقامت، تسلیخاطر در مصیبتها و ابراز همدردی در عزاداریها شناخته میشود. استفاده فراوان از آن در اعلامیههای ترحیم، کتیبههای تسلیت و سنگ مزارها نشاندهنده جایگاه عمیق این مفهوم در پذیرش تقدیر الهی و امید به پاداش و پیروزی نهایی حق پس از تحمل رنجها است.
از نظر ریشهشناسی، این عبارت از دو واژه «بشر» (به معنی مژدهرسانی و خبر خوش) و «صبر» (به معنی حبس نفس و خودداری در برابر بیتابی) تشکیل شده است. این ترکیب نشان میدهد که صبر در دیدگاه قرآن یک سکون یا تسلیم منفعلانه نیست، بلکه فضیلتی پویا و همراه با پاداش و آیندهای روشن است.