یعنی چه
عیالداری حاصل مصدر مرکب است و در لغت به معنای اداره کردن امور خانواده، نگهداری از نانخورها و تأمین هزینه و نفقه همسر و فرزندان است. این واژه در فرهنگ عمومی دلالت بر پذیرش مسئولیت معیشتی و تربیتی اعضای خانواده دارد و فردی که این وظیفه را بر عهده دارد، «عیالدار» یا «معیل» نامیده میشود.
تلفظ
این واژه به صورت /'ayāl-dāri/ تلفظ میشود. بخش اول آن یعنی «عیال» مصوتی با صدای فتح در حرف اول دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ اصلی برای این مفهوم خود واژه «عیال داری» با ۸ حرف است. بسته به تعداد حروف، واژههای هممعنی نظیر عائلهداری یا عیالواری نیز میتوانند پاسخهای جایگزین باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عبارات فوق به خوبی مفهوم مسئولیتپذیری مالی و مراقبتی قبال اعضای خانواده را منتقل میکنند.
به عربی
در زبان عربی از ریشههای «عول» و «کفل» برای بیان مفهوم سرپرستی و پرداخت هزینههای اهل خانه استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی سره و واژگان جایگزین، عباراتی مانند خانوادهداری، عائلهداری و سرپرستی خانه دقیقترین برگردانها برای مفهوم عیالداری هستند که بار معنایی تعهد به زندگی مشترک را دوش میکشند.
جمعبندی و توضیح کامل عیال داری
واژه «عیالداری» یک ترکیب عربی-فارسی است که از واژه عربی «عیال» (به معنی نانخورها و افراد تحت تکفل) و پسوند مصدری «داری» از مصدر داشتن فارسی ساخته شده است. این اصطلاح در فرهنگ سنتی و ادبیات ایران، نمادی از پختگی، مسئولیتپذیری اجتماعی و پایبندی به چارچوب مقدس خانواده است. مرد یا فرد عیالدار در جامعه به عنوان شخصیتی زحمتکش و فداکار شناخته میشود که برای کسب روزی حلال تلاش میکند.
اگرچه خود این ترکیب ساختار فارسی دارد و در قرآن عیناً نیامده، اما ریشه عربی آن در آیاتی نظیر آیه ۳ سوره نساء (أَلَّا تَعُولُوا) به معنای کثرت عیال یا دچار ستم و فقر شدن به کار رفته است. در ادبیات فارسی نیز عیالداری گاه علاوه بر جنبه افتخارآمیز تعهد، به بار سنگین مخارج معیشتی و گرفتاریهای روزمره نانآوری اشاره دارد.