یعنی چه
عبارت «قسمت انتهایی» یک ترکیب وصفی متشکل از دو واژه است که برای اشاره به آخرین بخش، نقطهٔ فرجامین یا بخش پایانی یک فضا، زمان، شیء، متن یا ساختار به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت واجنگاری استاندارد «قِسمَتِ اِنتِهایی» است که در آن صفت با کسرهٔ اضافه به موصوف خود متصل میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در صورت مواجهه با این عنوان، پاسخ دقیق خودِ ترکیب «قسمت انتهایی» (۱۱ حرف) یا کلماتی نظیر بخش پایانی، انتها، پایان و ته است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، از معادلهای متفاوتی برای رساندن این مفهوم استفاده میشود؛ برای نمونه در متون فنی و زیستشناسی از Terminal part یا Extremity و در متون عمومی از End section استفاده میگردد.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این مفهوم، عباراتی مانند «الجزء الأخير» (بخش آخر) یا واژگانی چون «الطرف» (کرانه/کناره) و «المؤخرة» (پشت/بخش عقبی) به کار میروند.
به فارسی
در زبان فارسی سره و واژگان جایگزین، میتوان از تعابیری همچون بخش پایانی، تکهٔ آخری، دُمباله، بن و ته برای رساندن معنای دقیق این ترکیب استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل قسمت انتهایی
ترکیب وصفی «قسمت انتهایی» از دو واژه با ریشهٔ عربی تشکیل شده است. واژهٔ اول «قسمت» از ریشه (قسم) به معنی بخش و سهم است و واژهٔ دوم «انتهایی» از ریشه (نهـی) با اضافه شدن یای نسبت فارسی ساخته شده که در مجموع به معنای آخرین بخش یا نقطهٔ پایانی یک شیء، مسیر، فضا یا زمان به کار میرود.
این عبارت در ساختارهای گوناگون کاربرد دارد؛ از کالبدشناسی و زیستشناسی برای اشاره به بخش پایانی یک اندام گرفته تا علوم کامپیوتر، ادبیات و جغرافیا برای توصیف مرزهای نهایی یک ساختار. در واژهنامهها و جدول کلمات نیز مترادفهایی چون فرجام، نهایت، بن و ته برای آن در نظر گرفته میشود.