یعنی چه
ترکیبی وصفی از «مردان» و «نامدار» است که به افراد بزرگ، سرشناس، باآبرو و صاحبنام اشاره دارد. در ادبیات حماسی و کهن، این اصطلاح مجازاً برای پهلوانان، بزرگان و پادشاهان صاحبعزت و گرامی نیز به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «مَردانِ نامدار» (mardan-e nāmdār) است که واژه اول با کسره اضافه به واژه دوم متصل میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف درخواستی میتواند خود واژه «مردان نامدار» (۱۱ حرف) یا گزینههایی مانند مشاهیر، نامآوران، سرشناسان و بزرگان باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای معادلسازی این عبارت از ترکیب کلماتی چون famous، renowned، illustrious یا celebrated همراه با men استفاده میشود.
در قرآن
عبارت «مردان نامدار» یا واژه «نامدار» به دلیل ریشه خالص فارسی خود در متن قرآن وجود ندارد؛ اما از نظر مفهومی تعابیری مانند «الْمَشَاهِير» یا «وجیهاً فی الدنیا والآخره» (آبرومند در دنیا و آخرت) به آن نزدیک هستند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، به ویژه در آثار حماسی مانند شاهنامه فردوسی، مردان نامدار نماد دلیری، جاودانگی نام، فضیلت و الگو بودن هستند؛ کسانی که نامشان با صفت نیک در تاریخ ثبت شده است.
جمعبندی و توضیح کامل مردان نامدار
عبارت «مردان نامدار» یک ترکیب وصفی اصیل فارسی است که از گذشته تا به امروز برای اشاره به افراد سرشناس، مشهور، نیکنام و برجسته در عرصههای مختلف مانند علم، سیاست، هنر و حماسه به کار میرود. ریشه واژه نامدار به زبانهای ایران باستان بازمیگردد و در ادبیات کهن، به ویژه اشعار حماسی، به عنوان نمادی از شجاعت، شرف و اصالت پهلوانان و بزرگان این مرز و بوم یاد شده است.
این عبارت بار معنایی بسیار مثبتی دارد و نشاندهنده جاودانگی نام نیک در برابر فراموشی تاریخ است. اگرچه خود کلمه به دلیل فارسی بودن در متون عربی یا قرآن کریم وجود ندارد، اما مفاهیم معادل آن مانند بزرگان، صالحان و انسانهای آبرومند و صاحبجاه همواره در متون دینی و اخلاقی مورد ستایش قرار گرفتهاند.