یعنی چه
این عبارت یک ترکیب توصیفی در زبان فارسی است که برای اشاره به جانوران بسیار بزرگ و حجیم ساکن در آبها و اقیانوسها به کار میرود. این مفهوم میتواند مصداقهای واقعی در زیستشناسی (مانند نهنگ آبی و کوسههای غولپیکر) یا مصداقهای اسطورهای و افسانهای در ادبیات ملل داشته باشد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت تفکیکشده عبارت است از: حَیَوان (hayavān) عظیمالجثّه (azim-ol-josse) دریا (daryā).
در جدول
در جدولهای متقاطع، اگر طراح دقیقاً خود این عبارت هجدهحرفی را مد نظر داشته باشد، پاسخ «حیوان عظیم الجثه دریا» است. با این حال، کلماتی مانند نهنگ، وال، لویاتان و تنین نیز به عنوان پاسخهای جایگزین و کوتاهتر برای این مفهوم کاربرد دارند.
به انگلیسی
بسته به متن مورد نظر، در زبان انگلیسی از کلمات متفاوتی استفاده میشود. در متون علمی و زیستشناسی واژههایی چون Whale یا Giant sea creature و در متون ادبی، کهن و اسطورهای واژههایی مانند Leviathan یا Sea monster به کار میروند.
در قرآن
عین این عبارت ترکیب توصیفی در متن قرآن نیامده است؛ اما مصداق بارز آن در داستان حضرت یونس (ع) با واژه «الحوت» (به معنی ماهی بزرگ یا نهنگ) ذکر شده است؛ آنجا که در آیه ۱۴۲ سوره صافات میفرماید: «فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌ» (پس آن ماهی بزرگ او را بلعید در حالی که ملامتزده بود).
نماد چیست
در اسطورهشناسی، فرهنگ عامه و روانشناسی تحلیلی، حیوانات غولپیکر دریایی نماد نیروهای آشوب اولیه، عظمت غیرقابل کنترل طبیعت و ترس از ناشناختهها هستند. همچنین در برخی کهنالگوها، بلعیده شدن توسط این موجودات نماد فرو رفتن در ناخودآگاه و نوزایی دوباره است.
جمعبندی و توضیح کامل حیوان عظیم الجثه دریا
عبارت «حیوان عظیمالجثه دریا» یک ترکیب توصیفی و واژگانی در زبان فارسی است که برای نامیدن بزرگترین جانداران ساکن در اقیانوسها استفاده میشود. این واژه در دنیای واقعی اغلب اشاره به پستانداران دریایی بزرگ مانند نهنگ آبی و والها دارد که مظهر شکوه و عظمت حیات وحش به شمار میروند.
در بعد فرهنگی، مذهبی و اساطیری، این مفهوم با موجودات افسانهای همچون «لویاتان» یا «تنین» گره خورده است که در ادبیات کهن مظهر قدرتهای مهارناپذیر طبیعت و نیروهای پنهان جهان خلقت بودهاند. در متون دینی نیز برجستهترین نمود آن را میتوان در قالب داستان «حوت» یا همان ماهی بزرگی جستجو کرد که حضرت یونس (ع) را در شکم خود پناه داد.