یعنی چه
واژه خوش خواهش در لغتنامههای معتبر فارسی (مانند برهان قاطع و ناظمالاطباء) به دو معنی اصلی به کار رفته است؛ اول به صورت صفت به معنای «تندآرزو» یعنی کسی که رغبت و میل مفرط به چیزی دارد، و دوم به صورت اسم به معنای «شوق و اشتیاق تمام» و آرزوی شدید قلبی برای رسیدن به یک مقصود.
تلفظ
این واژه ترکیبی از دو بخش «خُش» (به معنی کامل یا شدید در این ترکیب) و «خواهـِش» (اسم مصدر از خواستن) تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «تندآرزو» یا «شوق و اشتیاق تمام»، واژه ۸ حرفی «خوش خواهش» است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم صفتِ این کلمه از واژههایی مانند Eager و برای بیان حالت اسمی و اشتیاق مفرط از Ardent desire استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی صفاتی که مفرط بودنِ رغبت و آرزو را دستمایه قرار میدهند، بهترین معادل برای خوش خواهش هستند.
جمعبندی و توضیح کامل خوش خواهش
واژه «خوش خواهش» یک صفت و اسم مرکب اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب دو واژه «خوش» و «خواهش» تشکیل شده است. در این ساختار زبانی، کلمه «خوش» در نقش پیشوند تشدیدکننده ظاهر شده و معنای تام، کامل یا شدید را به جزء دوم یعنی «خواهش» (به معنی خواستن و تمنا) تزریق میکند؛ در نتیجه مفهوم نهایی آن به معنای داشتن تمایل مفرط و قلبی به یک هدف است.
این واژه در متون کهن و فرهنگهای ارجمندی همچون برهان قاطع و ناظمالاطباء ضبط شده و کاربردی کاملاً ادبی و بلاغی دارد. از این کلمه میتوان در جملات ادبی برای توصیف افرادی که با تمام وجود و اشتیاقی وصفناپذیر به دنبال حقیقت، دیدار معشوق یا کسب علم هستند، بهره جست؛ به عنوان مثال: «او سالها در راه کسب معرفت، پپادهروی کرد و سالکی خوش خواهش بود».
اگرچه این عبارت امروزه در زبان عامیانه و گفتارهای روزمره مردم کمتر به گوش میرسد و جای خود را به مترادفهای سادهتری مانند مشتاق یا آرزومند داده است، اما همچنان به عنوان یک کلیدواژه اصیل در بازیهای فکری، جداول کلمات متقاطع و متون فاخر ادبی جایگاه خاص خود را حفظ کرده است.