یعنی چه
بیایمان به فردی گفته میشود که به اصول دینی، پروردگار یا یک ایدئولوژی عقیدتی باور و یقین ندارد؛ ماتریالیست، ملحد یا فرد فاقد اعتقاد قلبی. در ادبیات عامیانه و عاطفی، این واژه گاهی به معنای فرد بیوفا، سستپیمان یا پیمانشکن نیز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ واژه به صورت [بِیْ اِیْ مان] است که از پیشوند نفی «بی» و واژه «ایمان» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه «بی ایمان» با ۷ حرف است. بسته به طراح جدول، معادلهایی چون کافر، ملحد یا زنديق نیز ممکن است مد نظر باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن (مذهبی، عاطفی یا فلسفی) از واژههای متفاوتی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح ترکیبی مستقیم وجود ندارد؛ در قرآن کریم نیز از عباراتی مانند «الَّذِینَ لَا يُؤْمِنُونَ» برای توصیف این افراد استفاده شده است.
نماد چیست
در فرهنگهای مختلف، ادبیات عرفانی و متون کهن، مفاهیمی چون «تاریکی مطلق»، «کویر خشک و بیباران» و «سراب» به عنوان نمادهای بصری و مفهومی بیایمانی، سرگردانی و بیهدفی در زندگی شناخته میشوند. برای نمونه، قرآن کریم نیز اعمال این افراد را به سراب در بیابان و تاریکیهای متراکم در دریایی طوفانی تشبیه کرده است.
جمعبندی و توضیح کامل بی ایمان
واژه بیایمان یک صفت مرکب در زبان فارسی است که از پیشوند نفی «بی» و واژه عربی «ایمان» (از ریشه أ م ن به معنی تصدیق و آرامش قلبی) ساخته شده است. این کلمه در درجه اول به کسانی اطلاق میشود که به خداوند، فرستادگان او یا یک مکتب آسمانی باور ندارند و در مسیر الحاد یا خداناباوری گام برمیدارند. با این حال، کاربرد واژه تنها به مرزهای مذهب محدود نمیشود و در ادبیات منظوم و عامیانه، کنایه از معشوق بیوفا یا فردی است که در عهد و پیمان خود استوار نیست.
از منظر واژهشناسی، این کلمه با مترادفهایی چون کافر، ملحد، زنديق و نامؤمن همنشین است و در نقطه مقابل مفاهیمی مثل مؤمن، متدین و باایمان قرار میگیرد. در متون قرآنی هرچند خود این ترکیب فارسی وجود ندارد، اما توصیف احوال این افراد با تعابیر عمیقی مانند «کسانی که ایمان نمیآورند» بیان شده و اعمالشان به سرابی پوچ یا ظلماتی متراکم تشبیه گردیده است که نشاندهنده سرگردانی معنوی آنان است.